Internacia Katolika Unuigxo Esperantista

Emblemo de IKUE


Hejmpagxo
Kion faras IKUE
Konciza historio de IKUE
Espero Katolika
Junulara movado
Aliaj katolikaj pagxoj

 

PARADIZO - KANTO 33a

 

ďVirga patriní, filiní de filo via,

kreaĵo plej humila kaj elstara,

fiksita celo de lí konsilo dia,

viamerite la naturí homara

nobliĝis tiel ke lí kreintí sin donis

por fari sin kreaĵo proprafara.

En via siní la amo sin deponis,

pro kies varmo en la pací ĉiama

ĉi tiu floro tiel elburĝonis.

Al ni vi estas lampí zenite flama

de la karito; sube sur la tero

vi estas de espero fonto ama.

Madoní el pleja grando kaj supero,

se homí, volante gracon, vin ne petas,

flugemas sen flugilo la espero.

Via benigno ne nur helpon metas

al la petanto; per iniciato

antaŭ lí demandofaro vi jam pretas.

En vi grandanimecí, en vi kompato,

en vi bonfarí, en vi kerniĝas sume

ĉiuj bonecoj en plej alta grado.

Jen do ĉi tiu, kiu jam ĝisnune

de lí plej abisma universokavo

la opajn spiritvivojn vidis dume,

petegas vin je  graco pri ekhavo

de ega virto, por ke li lí okulon

pli alten levu ĝis la lasta savo.

Mi, ne sentinta por mi plian brulon,

ol por li sentas, preĝas vin, kaj estu

la preĝí sufiĉa laŭi la postulon,

ke vi per viaj preĝoj lin malvestu

de ĉiuj nuboj de lí mortema stato,

tiel ke lí pleja boní sin manifestu.

Mi preĝas plu, reĝino laŭ la ŝato

povanta ĉion, sanaj vi konservu

liajn sentumojn post tioma gvato.

Al homaj sentoj via ŝirmo servu:

kun Beatrice la beata ĥoro

manplekte kun mi preĝas: jen observuĒ.

Lí okuloj, dia amo kaj honoro,

fiksante la preĝanton, malvualis

ŝati la preĝojn el sindona koro;

al la eterna lumo poste alis,

kaj tiom enpenetri la intimon

neniu kreitaĵo ŝin egalis.

Mi, proksimante jam la celofinon

de ĉiu volí, laŭdeve per la ardo

de la dezirí atingis la kulminon.

Mansignis kaj ridetis min Bernardo

ke mi rigardu al la altí etera,

sed mi jam estis mem al tiu parto;

mia vidpoví, iĝante pli sincera,

pli ĉiam pli penetris ĝis la fundo

de lí alta lumí estanta en si vera.

De nun pli grandis mia vidprofundo

ol la parolo por raporti penas,

kaj cedas la memorí pro lí troabundo.

Pri tio, kio dum la sonĝo scenas,

post la vekiĝo restas líemocio,

sed la cetero al memorí ne venas,

tiel nun estas; svenas preskaŭ ĉio

el mia vido; restas kun similo

en koro la dolĉeco de lí vizio.

Tiel degelas neĝo je lí sunbrilo,

tiel je lí vento sur folioj ŝvebis

perdiĝe la sentenco de Sibilo.

Ho pleja lumí, kiu vin tiom levis

de homkompreno, al la mensí donacu

nur spure iom, kiom mi ricevis;

kaj mia langí esprimi nun sagacu,

ke unu eron nur de via gloro

al la estontaj gentoj mi postlasu;

se iom vi revenas al memoro

por soni en ĉi tiu versvolumo,

pli klaros al la homí via valoro.

Pro lí akuteco de la viva lumo

kredeble mi min sentus perdigita,

se de ĝi detordiĝus líokulumo;

kaj tio igis min aŭdace spita

persisti ĉiam plu, ĝis mi adresis

la vidon ĝis líesenco infinita.

Ho grací abunda, mi al mi permesis,

ke tra lí eterna lumo mi traserĉas,

kiel plej eble mia mensí sukcesis:

mi vidis ke al ĝia kerní konverĝas,

ligite en volumí per ampotenco,

kio tra líuniverso sin disverŝas:

substancoj, akcidentoj kaj tendenco,

kvazaŭ kunbloviĝantaj, laŭ metodo

ke mia diro estas spurí sen senco.

Lí universalan formon de ĉi nodo

mi kredas ke mi vidis en elmontro,

ĉar mi plej ĝojas dum raportklopodo.

Nur unu punktíobskuras pli ol nombro

de dudek kvin jarcentoj por líevento,

ke miris Pozidoní pri lí Arga ombro.

Simile en senmovo kaj atento

la menso ŝvebe gvatis kun admiro

kaj kreskis dum la gvatí la ardosento.

Oni fariĝas je ĉi luma miro

ke sin deturni por alia spekto

neniel alkonsentus la deziro:

en ĝin la bono, de la volí objekto,

kunfluas; ekster ĝi difekto iĝas,

kio interne estas la perfekto.

Mia parolí de nun pli malsufiĉas

por diri, kio en memorí rezistis,

ol la parolí de suĉinfano riĉas.

Ne ĉar el pli ol unu formí konsistis

la viva lumo, kiun mi rigardis

kaj kiu sama al si mem persistis,

sed ĉar la vidon ĉiam pli mi hardis,

unu aspekto sola, nur pro tio

ke mi ŝanĝiĝis, diversforma ardis.

En la profunda, klara lumí de Dio

tri rondoj trikoloraj sin elmetis

kaj ĉiu el egala dimensio;

kaj unu de lí alia sin elĵetis,

kvazaŭ reflekto; fajro laŭ la ŝajno

estis la tria; el la du procedis.

Kiom sen forto, sen sukcesogajno

por la koncepto la parolí validas:

la vortoj esprimivas, kiom ďajnoĒ.

Ho lumí eterna, en vi mem vi sidas,

vi vin komprenas, de vi komprenata,

vin komprenanta, amas kaj alridas.

La rondo, kiu estis konceptata

kiel reflekto de la lumí alia,

dum akutiĝis la rigardí engvata,

ŝajnis, ke ene per koloro sia

laŭ bildo de la homo ĝi sin pentras:

tute en ĝin penetris vido mia.

Kiel la geometro sin koncentras

al cirkla kvadraturí kaj ne elvokas

tiun principon, kiun li ne centras,

tiel la nova vido nun min ŝokas:

scivolis mi, kiel la bildo venis

al tiu rondo, kiel ĝi sin lokas:

Por tio miaj plumoj ne konvenis:

abrupte mian menson dum la provo

bategis fulmo, kaj la volí ekplenis.

La altan fantazion mankis povo;

sed jam turnadis ĉiujn volocelojn,

same al rado en egala movo,

 la  amí movanta kun la suní la stelojn.

(esperantigo de Enrico Dondi)

 

En la kanto estas Skolastikaj terminoj. Substanco = kio ekzistas per si mem;  akcidento = kio ekzistas nur depende de la substanco, t.e. aspekto nenecesa de la substanco;  tendenco (latine: habitus, ĉe Dante: costume)  =  konstanta dispono de la substanco ricevi determinitan formon kaj aktivi en determinita maniero.

 

 

Al la cxefpagxo de Espero Katolika! Al la komenco!