MESAĜO DE LA PAPO POR LA PASKO 2009

(Placo Sankta Petro, 2009. 04. 12)

TEKSTO DE LA PAPA MESAĜO (KUN LIGO AL LA PLURLINGVAJ BONDEZIROJ)
Anglalingve Portugallingve
Germalingve Franclingve
Itallingve Hispanlingve

Benedikto la 16a bondeziras en Esperanto

Esperantistoj en Placo Sankta Petro

 

NE OFICIALA TRADUKO EN ESPERANTO

Karaj fratoj kaj fratinoj de Romo kaj de la tuta mondo!  

Mi eldiras tutkore al vi ĉiuj la paskan bondeziron per la vortoj de sankta Aŭgusteno: “Resurrectio Domini, spes nostra - la resurekto de la Sinjoro estas nia espero” (Aŭgusteno, Sermo 261, 1). Per ĉi tiu aserto, la granda Episkopo klarigis al siaj fideluloj ke Jesuo resurektis por ke ni, kvankam destinitaj al la morto, ne malesperu, opiniante ke kun la morto la vivo estas tute finita; Kristo resurektis por doni al ni la esperon (kp samloke). 

Efektive, unu el la demandoj, kiuj plej afliktas la ekziston de la homo, estas ĝuste ĉi tiu: kio estas post la morto? Al ĉi tiu enigmo la hodiaŭa soleno ebligas al ni respondi, ke la morto ne estas la lasta vorto,  ĉar fine triumfas la Vivo. Kaj ĉi tiu nia certeco ne baziĝas sur simplaj homaj rezonadoj, sed sur historia donitaĵo de fido: Jesuo Kristo, krucumita kaj entombigita, resurektis kun sia glora korpo. Jesuo resurektis por ke ankaŭ ni, fidante je Li, povu havi la eternan vivon. Ĉi tiu anonco estas en la koro de la evangelia mesaĝo. Tion vigle deklaras sankta Paŭlo: “Se Kristo ne resurektis, vana ja estas nia predikado, vana ankaŭ via fido”. Kaj li aldonas: “Se nur en ĉi tiu vivo ni esperis en Kristo, ni estas el ĉiuj homoj la plej mizeraj” (1 Kor 15,14.19). De la tagiĝo de Pasko nova printempo de espero trafas la mondon; de tiu tago nia resurekto jam komenciĝis, ĉar Pasko markas ne simple iun momenton de la historio, sed la starton de nova kondiĉo: Jesuo resurektis ne por ke lia memoro restu vivanta en la koro de liaj disĉiploj, sed por ke Li mem vivu en ni kaj en Li ni jam povu gustumi la ĝojon de la eterna vivo. 

 Tial la resurekto ne estas teorio, sed historia realo revelaciita de la Homo Jesuo Kristo pere de sia “pasko”, sia “transpaso”, kiu malfermis “novan vojon” inter la tero kaj la Ĉielo (kp Heb 10,20). Ĝi estas nek mito nek sonĝo, nek vizio nek utopio, nek fabelo, sed evento unika kaj neripetebla: Jesuo el Nazareto, filo di Maria, kiu je la sunsubiro de Vendredo estis demetita el la kruco kaj entombigita, venke forlasis la tombon. Fakte, ĉe la eklumo de la unua tago post la sabato, Petro kaj Johano trovis la tombon malplena. Magdalena kaj la aliaj virinoj renkontis Jesuon resurektintan; rekonis Lin ankaŭ la du disĉiploj el Emauso ĉe la dispecigo de la pano; la Resurektinto sin montris al la Apostoloj vespere en la Manĝejo kaj poste al multaj aliaj disĉiploj en Galileo.

La anonco pri la Resurekto de l’ Sinjoro lumigas la malhelajn zonojn de la mondo en kiu ni vivas. Mi rilatigas min aparte al materiismo kaj nihilismo, al tiu mondpercepto kiu ne scipovas transcendi tion, kio estas eksperimente konstatebla, kaj retretas senkonsole al iu sento pri nenio kiu estus la definitiva albordiĝejo de la homa ekzisto. Estas fakto, ke se Kristo ne estus resurektinta, la “malpleno” estus destinita supervenki. Se ni forigas Kriston kaj lian resurekton, ne estas eliro por la homo kaj ĉiu lia espero restas iluzio. Sed ĝuste hodiaŭ vigle eksplodas la anonco pri la resurekto de la Sinjoro, kaj ĝi estas respondo al la ripetiĝanta demando de la skeptikuloj, pri kiu ankaŭ parolas la libro de Koĥeleto: “Ĉu ekzistas io, pri kio oni diru: / Vidu, ĉi tio estas nova?” (Koĥ 1,10). Jes, ni respondas: en la mateno de Pasko ĉio renoviĝis. Mors et vita / duello conflixere mirando: dux vitae mortuus/ regnat vivus – Morto kaj vivo/ interalfrontiĝis en mirinda duelo: / la Sinjoro de la vivo, mortinta, / reĝas vivanta”. Ĵen la novaĵo! Iu novaĵo, kiu ŝanĝas la ekziston de tiu, kiu ĝin akceptas, kiel okazis ĉe la sanktuloj. Tiel, ekzemple, okazis ĉe sankta Paŭlo. 

Plurfoje, en la kadro de la Paŭla Jaro, ni havis la okazon mediti pri la sperto de la granda Apostolo. Saŭlo el Tarso, la ĝisosta persekutanto de la kristanoj, sur la vojo de Damasko renkontis Kriston resurektintan kaj estis de Li “konkerita”. La resto estas al ni konata. Okazis en Paŭlo tio, kion pli poste li skribos al la kristanoj de Korinto: “Se iu homo estas en Kristo, estas jam nova kreitaĵo; la malnovaĵoj forpasis, jen ili jam estiĝis novaj” (2 Kor 5,17). Ni rigardu al ĉi tiu granda evangelizanto, kiu per la sentima entuziasmo de sia apostola agado alportis la Evangelion al multaj popoloj de la tiama mondo. Lia instruo kaj lia ekzemplo instigu nin serĉi la Sinjoron Jesuon. Ili kuraĝigu nin fidi je Li, ĉar jam la sento pri nenio, kiu emas veneni la homaron, estis supervenkita de la lumo kaj de la espero kiuj eliĝas el la resurekto. Jam estas veraj kaj realaj la vortoj de la Psalmo: “Eĉ mallumo ne mallumas antaŭ Vi,/ kaj la nokto lumas kiel tago” (139[138],12). Jam ne estas la nenio kiu envolvas ĉion, sed la amoplena ĉeesto de Dio. Eĉ la regno mem de la morto estis liberigita, ĉar ankaŭ en “Ŝeolon” alvenis la Vorto de la vivo, puŝata de la blovo de la Spirito (v. 8). 

Se estas vere, ke la morto jam ne havas povon sur la homo kaj sur la mondo, tamen plurestas ankoraŭ multaj, tro multaj signoj de ĝia malnova regado. Se, pere de la Pasko, Kristo elradikigis la malbonon, Li tamen bezonas virojn kaj virinojn kiuj, en ĉiu tempo kaj loko, helpu Lin plifirmigi Lian venkon per Liaj samaj armiloj: la armiloj de la justeco  kaj de la vero, de la mizerikordo, de la pardono kaj de la amo. Jen la mesaĝo, kiun, okaze de la ĵusa apostola vojaĝo al Kamerunio kaj Angolo, mi intencis alporti al la tuta afrika Kontinento, kiu akceptis min kun granda entuziasmo kaj animdispono al la aŭskulto. Afriko, ja, suferas en senlima maniero pro la kruelaj kaj senfinaj militoj - ofte forgesitaj – kiuj disŝiras kaj sangomakulas plurajn ĝiajn Naciojn, kaj pro la kreskanta nombro da ĝiaj filoj kaj filinoj, trafitaj de malsato, de malriĉeco, de malsanoj. Tiun saman mesaĝon mi ripetos energie en Sankta Lando, kien mi havos la ĝojon iri post kelkaj semajnoj. La malfacila sed nepre necesa repaciĝo, kiu estas premiso por estonto de komuna sekureco kaj de paca kunvivado, povos fariĝi realo nur danke al la streboj renovigitaj, persistaj kaj sinceraj, por la solvo de la israela-palestina konflikto. De Sankta Lando, poste, la rigardo plivastiĝos al la apudaj Landoj, al Mezoriento, al la tuta mondo. En tempo de tutmonda malabundo de nutraĵoj, de financa perturbiĝo, de malnovaj kaj novaj malriĉecoj, de zorgigaj klimataj ŝanĝiĝoj, de perfortoj kaj mizero kiuj devigas multajn forlasi sian landon serĉe al iu malpli malcerta pretervivo, de ĉiam minacema terorismo, de kreskantaj timoj fronte al la malcertecoj pri l’ morgaŭo, estas urĝe, ke oni remalkovru perspektivojn, kiuj kapablu doni esperon. Neniu retropaŝu en ĉi tiu paca batalo iniciatita de la Pasko de Kristo, Kiu - mi ĝin ripetas - serĉas virojn kaj virinojn, kiuj helpu Lin plifirmigi lian venkon per liaj samaj armiloj, tiuj de la justeco  kaj de la vero, de la mizerikordo, de la pardono kaj de la amo. 

Resurrectio Domini, spes nostra! La resurekto de Kristo estas nia espero! Tion la Eklezio proklamas hodiaŭ kun ĝojo: ĝi anoncas la esperon, kiun Dio igis firma kaj nevenkebla relevante Jesuon Kriston el la mortintoj; ĝi komunikas la esperon, kiun ĝi portas en sia koro kaj volas dividi kun ĉiuj, en ĉiuj lokoj, precipe tie, kie la kristanoj trasuferas persekutadon pro sia fido kaj sia sindevigo por la justeco kaj la paco; ĝi alvokas la esperon, kiu kapablas veki la kuraĝon de la bono ankaŭ kaj ĉefe kiam tio kostas. Hodiaŭ la Eklezio prikantas “la tagon, kiun faris la Sinjoro”, kaj invitas al la ĝojo. Hodiaŭ la Eklezio preĝas, alvokas Marian, Stelon de la Espero, por ke Ŝi gvidu la homaron al la sekura haveno de la savo kiu estas la koro de Kristo, la paska Viktimo, la Ŝafido, kiu “elaĉetis la mondon”, la Senkulpulo, kiu “repacigis nin pekulojn kun la Patro”. Al li, venka Reĝo, al Li krucumita kaj resurektinta, ni krias kun ĝojo nian Haleluja!

(tradukis: Antonio De Salvo)

 

 

ESPERANTISTOJ EN PLACO SANKTA PETRO

Post la mesaĝo, Papo Benedikto la 16a adresis bondezirojn en 63 lingvoj.

En Esperanto li diris: Feliĉan Paskon en Kristo Resurektinta

(klaku sur la frazo por aŭskulti la papan voĉon)

 

 La bondeziron en esperanto akceptis  ĝojoplena kriego de la esperantistoj kiuj ĉeestis en placo sankta Petro por la dek-sesa sinsekva fojo.

Ĉi-foje la grupeto estis pli nombra ol kutime: aldoniĝis kelkaj gejunuloj el pluraj landoj: ili venis al Italio por partopreni en la paska junulara festivalo en regiono Abruzzo, sed ĝi estis nuligita pro la tertremo. Iliaj paneloj kiuj konsistigis la vorton esperanto aperis en la monda televida elsendo, klare, dum du fojoj.

 

Gianni Conti (unua de dekstre, frontvice)

iniciatinto kaj motoro de la ĉeesto de esperantistoj en placo sankta Petro Paske kaj Kristnaske

De maldekstre: Jitka Skalická (E), Laura Brazzabeni (S), Elio Bonomolo (P), Ruslan Kokorin (E), Gianni Conti (R), Renato Corsetti, Marek Blahuš (A), Patrizio Cilli (N), Giovanni Daminelli (T) kaj Arturo Bau (O)

 

Marek Blahuš, Ruslan Kokorin kaj Francesco Maurelli

Elio Bonomolo kaj Laura Brazzabeni

 

Renato Corsetti (centre)

 

Dum la Esperant-lingva bondeziro de la Papo,

la samtempa monda televida elsendo montris unuavice la esperantistojn

La televida ĵurnalo de RAI3 (tria kanalo de la itala ŝtata televido)

dum raporto pri la papa mesaĝo, montris la panelojn.

 

Por vidi la filmon klaku ĉi tie (atentu: 7,2 MB)

 

Partoprenantoj:

Arturo Bau, Marek Blahuš, Elio Bonomolo, Laura Brazzabeni, Filomena Canzano, Patrizio Cilli, Ranieri Clerici, Gianni Conti, Renato Corsetti, Giovanni Daminelli, Olga Egorova, Isabel Leňn Fonseca, Ruslan Kokorin, Giovanna Licciardello, Mikko Mäkitalo, Francesco Maurelli, Pier Vittorio Orlandini, Riccardo Pinori, Carlo Sarandrea, Jitka Skalická.

Kelkaj el la antaŭaj ĉeestoj de la esperantistoj en placo sankta Petro
KRISTNASKO: 2003 - 2004 - 2005 - 2006 - 2007 - 2008 PASKO: 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006 - 2007 - 2008

Al la komenco!