Internacia Katolika Unuigxo Esperantista

Emblemo de IKUE
 

ANEKDOTOJ PRI LA KONKLAVOJ

Floras anekdotoj pri la historio de la Konklavoj. Tutcerte multaj el ili estas fantaziaĵoj, ĉar ĉiuj “konklavanoj” estas devigataj konservi sekreton pri ĉio kio okazas dum la elekto de la nova Papo (escepte en la kazo ke la Papo mem rajtigu la rakontojn). Kaj plie, abundas en la rakontoj, la frazoj: “onidire”, “ŝajnas”, “iu diris” ktp.

Ni raportas ĉi tie pri kelkaj anedoktoj (sen certigi ilian fidindecon), kun la pura celo montri iom el la humana aspekto de tiom spirita kunveno.

 

Interne de la izolita areo de la konklavo la kardinaloj - krom paroli inter si, preĝi, voĉdoni - manĝas, trinkas, dormas kaj, kelkfoje, fumas kaj ŝercas. Kaj ankaŭ ŝaŭmvino, brando kaj cigaredoj havas sian etan lokon en la historio de la konklavoj.

La penso, la zorgado estis kaj restas la elekto de la posteulo de Petro, kaj pri tio oni interparolas dum la konklavo. Sed post la elekto de la Papo ĉio ŝanĝiĝas: aperas la ŝaŭmvino aŭ eĉ brando (aŭ konjako, ni ne povas esti precizaj). Kiel diris kard. Siri, kiu en 1978 kunportis “duonplenan botelon da brando. Ne por mi, sed por la elektoto. Mi faris tion dum la antaŭaj konklavoj, kaj ĝi utilis”. Verŝajne li aludis eventojn kiel tiun, kiun rakontis la kardinalo de Torino, Maurilio Fossati, kiu loĝis en ĉelo najbara al tiu de kard. Roncalli. Li iris por konsoli Roncalli kiam oni komprenis ke la postan tagon li estus elektita Papo. Kaj la estonta Johano la 23a, kiu certe ne trinkis alkoholaĵojn, tiun vesperon volis trinki iom da brando.

La situacio estis probable unu el tiuj antaŭviditaj de kard. Gasparri dum la konklavo de 1878 (kiam oni elektis Papon Leonon la 13an): pro la malbona ekonomia situacio de la Sankta Seĝo li, kamerlingo, aĉetis brandon, sed nur unu botelon kaj decidis ke por ricevi unu glaseton da brando estus necese kuracista preskribo.

Denove parolante pri Papo Johano la 23a, la tagon post la vespero de la brando (entute, la tagon de lia elekto) li ne vespermanĝis kune kun la aliaj kardinaloj. Tion saman faris, dum la antaŭa konklavo (tiu de 1939) kard. Pacelli, estonta Pio la 12a: kiam li komprenis ke la elekto estis jam nun certa, je la tablo li trinkis nur glason da akvo, poste li foriris por legi la brevieron.

Post atingo de la necesa kvorumo kaj post la akcepto fare de la elektito, sekvas la omaĝo, la bondeziroj kaj je la manĝotablo estas ŝaŭmvino. Sed kelkfoje okazis ke jam antaŭe, dum la periodo de la voĉdonoj, en angulo de la Siksta kapelo estis tableto kun kelkaj biskvitoj kaj botelo da vino.

Kard. Mario Nasalli Rocca de Corneliano rakontis, ke vespere de sia elekto Johano la 23a invitis lin resti por vespermanĝi kun li. “Via Sankteco, ĉu mi povas porti botelon da ŝaŭmvino?”, “Ĉampano? Kial?”, “Oni elektis novan Papon, ĉu vere?”, “Jes, estas vere, oni elektis novan Papon. Alportu la ŝaŭmvinon ĉar oni elektis novan Papon, ne pro la fakto, ke oni elektis min”.

Ŝaŭmvino ĉeestis ankaŭ por Papo Johano Paŭlo la unua (Luciani), kiu, post la elekto, volis dormi en la sama ĉelo kiun li havis dum la konklavo. Je la mateno, post demando ĉu li ripozis bone, li respondis, ke ne, ke li travivis nokton plenan je maltranvilo kaj duboj. Poste, ridentante, li aldonis: “Okazis, ke hieraŭ malfruvespere, estis ŝaŭmvino dum la vespermanĝo”.

Pri Paŭlo la 6a oni rakontas, ke la tagon de la elekto, kiam li alproksimiĝis al la kardinaloj ĉetable, li jam surhavis la blankan vestaĵon, sed li rifuzis la honoran lokon, kaj sidis tie kie li estis dum la konklavo.

Verŝajne la manĝemo perdigis elekton: oni rakontas ke dum la konklavo de 1823 (elekto de Leono la 12a) estis forta la elektebleco de kard. Sala. Sed dum la konklavo oni vidis lin trinki tason da ĉokolado dum tago de pentofaro...

Ŝajnas, ke unu cigaredo ne estus peko (famas la anekdoto pri iu kardinalo kiu, vidante la Papon fumanta, ekkriis: “Via Sankteco, fumado estas malvirto!”; kaj la Papo responde: “Ne, ĝi ne estas malvirto, ĉar aliflanke vi havus ĝin!”.

Ŝajnas, ke dum la unua konklavo de 1978 la kardinalo de Madrido, Vicente Enrique y Tarancon, granda fumanto (li mortis 87-jaraĝa en 1994) tre zorgis, ĉar en la manĝosalono neniu fumis. Li ne memoris ĉu tabakfumado estus permesita aŭ ne. Sed iun matenon, dum matenmanĝo, montrante indiferentecon, li ekbruligis cigaredon, planante pardonpeti se la aliaj kardinaloj reagus. Sed kelkajn minutojn poste, la aliaj sekvis lian ekzemplon.

Koncerne cigaredojn, kard. Suenens rakontis, ke kiam Papo Johano Paŭlo la unua estis elektita, “post la unua beno revenis por vespermanĝi kun ni kaj li havis tempon por paroli kun ĉiuj el ni. Kiam oni alportis dolĉaĵon, usona kardinalo petis al la Papo la rajtigon fumi, kio estis kontraŭa al la ceremoniaro. La Papo aspektis tre solenmiena, tenis ĉiujn atendantaj, dum li iom pripensis la aferon, kaj je la fino li diris: “Eminenco, vi povas fumi, je unu kondiĉo: la fumado devas esti blanka!”. Logike estiĝis multaj ridoj.