Papo Benedikto la 16a

 

07.09.2005 - Ĝenerala Aŭdienco

 

“Neniam forgesi modli nian vivon laŭ la bildo de Kristo”

 

Dudek mil fideluloj el pli ol 20 landoj ariĝis ĉi-matene en placo Sankta Petro por aŭskulti la paŝtistan instruon de la Papo, kiu, dum la nunaj tagoj ankoraŭ loĝas en Kastelgandolfo kaj alvenis al Romo per helikoptero por la ĝenerala aŭdienco. “Ni memoru ĉiam modli nian vivon laŭ la bildo de Kristo” diris Benedikto la 16a - ĝenata hodiaŭ de eta raŭkeco, kiu tamen ne malebligis al li fini sian paroladon.

 

   

Col 1,3.12.15.17-18

Ni dankas Dion, la Patron de nia Sinjoro Jesuo Kristo, ĉiam preĝante por vi, dankante la Patron, kiu taŭgigis nin por partopreno en la heredaĵo de la sanktuloj en lumo; li estas bildo de la nevidebla Dio, la unuenaskito inter la tuta kreitaro; kaj li estas antaŭ ĉio, kaj en li ĉio ekzistas. Kaj li estas la kapo de la korpo, la eklezio; kaj li estas la komenco, la unuenaskita el la mortintoj, por ke li fariĝu superulo en ĉio. 

 

“Kristo estis generita antaŭ ĉiu kreitaĵo, li estas la unuenaskita de tiu kiuj releviĝas el la mortintoj”. Je ĉi tiu kantiko, prenita el la komencaj vortoj de la letero de Paŭlo al Koloseanoj, inspiriĝis la Papo por klarigi, ke “Kristo eniris en la homan komunumon por regi kaj kunmeti ĝin en “korpon”, tio estas, en harmonian kaj fekundan unuecon”. Pro tio, li aldonis, “la konsisto kaj la kresko de la homaro trovas en Kristo la radikon, la vivodonan pivoton, la ‘komencon’. La homo fakte “per la peko” ŝanĝis la gloron de la senmorta Dio en bildon de morta homo”, elektante adori la idolojn kaj fariĝante simila al ili”.

 

“Ni devas, tial, daŭre modli nian estaĵon laŭ la bildo de la Filo de Dio, ĉar ni estis ‘liberigitaj de la potenco de mallumo’, ‘transportitaj en la regnon de la Filo de Sia amo’. Jen la unua ordono de tiu Kantiko: modli nian vivon laŭ la bildo de la filo de Dio enirante en liajn sentojn, en lian volon, en lian penson”.

 

Je la fino la Kantiko celebras la plenecon de Kristo kiel “amodonaco de la Patro”, prezentante “lumantan horizonton de repaciĝo, unueco kaj paco”, kiun oni atingas “pere de la sango de la kruco”, de kiu ni estas pardonitaj kaj sanktigitaj”.