Papo Benedikto la 16a

 

28.08.2005 - Anĝeluso

 

KIE KRISTO NE OKUPAS LA UNUAN LOKON,
TIE LA HOMA DIGNO ESTAS ENDANĜERIGITA

 

Je la Anĝeluso la Papo invitis serĉi la vizaĝon de Dio : serĉi Lin devas esti la senĉesa petdeziro de la kredantoj, de la gejunuloj kaj de la penkreskuloj, de la fideluloj kaj de iliaj paŝtistoj, kiuj devas kuraĝigi, subteni kaj gvidi ĉi tiun serĉon.

   

Karaj fratoj kaj fratinoj!

 

Ĝi estis vere eksterordinara eklezia sperto tiu travivita en Kolonjo, pasintsemajne, okaze de la MTJ, kun la partopreno de grandega nombro da gejunuloj el la tuta mondo, akompanataj de multaj episkopoj, gereligiuloj. Ĝi estis providenca evento de graco por la tuta Eklezio. Parolante kun la episkopoj de Germanio mi diris ke la gejunuloj lanĉis al siaj Paŝtistoj, kaj iamaniere al ĉiuj kredantoj, mesaĝon kiu estas samtempe peto: “Helpu nin esti disĉiploj kaj atestantoj de Kristo. Kiel la Saĝuloj, ni venis por renkonti kaj adori Lin”.

El Kolonjo la gejunuloj revojaĝis al siaj urboj kaj nacioj animataj de granda espero, sen tamen malatenti la ne malmultajn malfacilaĵojn, la barojn kaj la problemojn kiuj en ĉi tiu nia epoko, akompanas la aŭtentikan serĉon de Kristo kaj la fidelan aliĝon al lia Evangelio.

Ne nur la gejunuloj, sed ankaŭ la komunumoj kaj la Paŝtistoj mem devas pli kaj pli ekkonscii pri fundamenta elemento por la evangelizado: kie Kristo ne okupas la unuan lokon, kie oni ne rekonas kaj adoras Lin kiel superan Bonon, tie la homa digno estas endanĝerigita. Tial estas urĝe porti la hodiaŭan homon al “malkovro” de la aŭtentika vizaĝo de Dio, kiu revelaciis sin por ni en Jesuo Kristo. Ankaŭ la homaro de nia epoko povos tiel, kiel la Saĝuloj, genuiĝi fronte al Li kaj adori Lin.

Parolante kun la germanaj episkopoj mi memorigis, ke la adorado ne estas “luksaĵo, sed prioritato”. Serĉi Kriston devas esti la senĉesa petsopiro de la kredantoj, de la gejunuloj, de la plenkkreskuloj, de la fideluloj kaj de iliaj paŝtistoj. Oni devas kuraĝigi ĉi tiun serĉon, oni devas ĝin subteni kaj gvidi. La kredo ne estas simple aliĝo al tutaĵo en si kompleta de dogmoj, kiu malaperigus la soifon je Dio ĉeestantan en la homa animo. Male, ĝi antaŭensendas la homon, irantan en la tempo, al Dio ĉiam nova en sia senfineco. La kristano estas tial samtempe serĉanto kaj trovanto. Ĝuste tio igas la Eklezion juna, malfermita al la estonteco, riĉa je espero por la tuta homaro.

Sankta Aŭgusteno, kiun ni hodiaŭ memoras en la liturgio, havas mirindajn meditojn pri la invito de la Psalmo 104a: “Quaerite faciem eius semper - Ĉiam serĉu lian vizaĝon”. Li rimarkigas ke tiu invito ne valoras nur por ĉi tiu vivo, ĝi validas ankaŭ por la eterneco. La malkovro de la “vizaĝo de Dio” neniam finiĝas. Ju pli ni eniras en la brilegon de la dia amo, des pli bele estas antaŭeniri en la esploro, tiel ke “amore crescente inquisitio crescat inventi - laŭmezure ke kreskas la amo, kreskas la serĉo de Tiu kiun oni trovis”.

Ĉi tiu estas la sperto kiun ankaŭ ni petdeziras el la profundo de la koro. Ke havigu tion al ni la propeto de la granda Episkopo de Hipono, ke tion akirigu al ni la patrineca helpo de Maria, Stelo de la Evangelizado, al kiu ni nun preĝalvokas per la Anĝeluso.

 

 

Post la anĝeluso la Papo adresis plurlingvajn salutojn kaj ĉiu grupo omaĝis al li per nacilingva kanto.