Papo Benedikto la 16a

24.08.2005 - Ĝenerala Aŭdienco

EL LA MONDA TAGO DE LA JUNULARO
LA PETDEZIRO DE GRANDA PRINTEMPO DE ESPERO

 Dum la ĝenerala aŭdienco, la emocio de Benedikto la 16a por la tagoj de Kolonjo, fundamentaj por la kristana vokiĝo de la gejunuloj kaj por la dialogo inter la religioj

“Profeteca intuicio” de lia “neforgesebla” antaŭulo, destinita marki “grandan printempon de espero” por Eŭropo kaj la mondo. Benedikto la 16a dediĉis al la kvar tagoj da restado en Germanio por la Monda Tago de la Junularo (MTJ) la ĉi-matenan ĝeneralan aŭdiencon, fronte al 7.000 personoj el la kvar kontinentoj, inter kiuj plej notiĝis interreligia delegacio alveninta el Nagasaki kaj alia de budhistaj religiuloj. Kiel kutime, la Papo alvenis matene per helikoptero el Kastelgandolfo kaj poste li revenis al sia somera restadejo, sed ne antaŭ ol inviti al solidareco por la Eŭropo trafita de multnombraj naturmediaj katastrofoj.

Vizaĝoj de gejunuloj laŭlonge de la urbo, festantaj amasoj borde de rivero Rejno, gestoj de kredo dum unu nokto kaj unu tago en Marienfeld, vortoj de komprenemo inter roluloj de diversaj kredoj kiuj rigardas al la unika Dio. La bildoj de 4 eksterordinaraj tagoj restis markitaj en la memoro kaj koro de la Papo, ligitaj de la fadeno de emocio malfacile priskribebla. Tion konfesis la Papo mem al la 7.000 pilgrimuloj dum la ĝenerala aŭdienco, en la Aŭlo Paŭlo la 6a: Benedikto la 16a reiris per la memoro al la tuto kaj al la partoj de tiu 20a MTJ de Kolonjo, kiu kondukis lin, germana Papo, plenumi sian unuan internacian vojaĝon al la patrujo kaj tie, malmultajn monatojn post la elekto, ĉirkaŭbraki la esperon de Eŭropo kaj de la mondo - la gejunulojn - kaj pliriĉigi per nova gesto tre simbola kvar jardekojn de renovigita dialogo kun hebreoj kaj islamanoj:

“Kiom estas signife - diris la Papo - ke ĉio tio okazis dum ni alproksimiĝas al la fino de la Eŭkaristia Jaro kiun volis Johano Paŭlo la 2a! “Ni venis por adori Lin”: la temo de la Renkontiĝo invitis ĉiujn ideale sekvi la Saĝulojn, kaj plenumi kune kun ili internan vojaĝon de konvertiĝo al la Emanuelo, la Dio-kun-ni, por koni, renkonti, adori Lin, kaj, post rekonto kaj adoro, reekvojaĝi portante en la animo lian lumon kaj lian ĝojon”.

Kun la rememoroj, Benedikto la 16a interplektis longan serion da dankoj al la germanaj Eklezio kaj aŭtoritatuloj, por la organizado de la MTJ, plivastigante sian dankemon ankaŭ al tiuj, kiuj, en ĉiu mondoparto, donis sian kunlaboron “por la spirita sukceso” de la rendevuo de Kolonjo. Danko kiu atingis ankaŭ la agantojn de la amaskomunikiloj kaj iliajn “providencajn radiotelevidajn kunligojn”, kiel difinis ilin la Papo, kiuj relanĉis la MTJ’n al ĉiu latitudo. Poste, el la bildoj de la pasinta semajno, la Papo volis eltiri kaj klarigi kelkajn aparte. La renkonto kun la seminarianoj, ekzemple, kiun li volis - li diris - “por reliefigi la dimension de la “vokiĝo” tipan de la MTJ-j. Samkiel la dimensio de la interkonfesia kaj religia dialogo, kiu, li klarigis, ĝuste kadre de la monda junulara kunveno, trovas unu el siaj efikaj lokoj:

“La rolo de Germanio en la ekumena dialogo - aldonis la Papo - estas grava ĉu pro la malfeliĉa historio de la dividoj, ĉu pro la signifa parto plenumita por la irado de repaciĝo. Mi petdeziras, ke la dialogo, kiel reciproka interŝanĝo de donacoj, kontribuu krome al kreskigo kaj maturigo de tiu orda kaj harmonia “simfonio” kiu estas la katolika unueco. Laŭ tia perspektivo, la MTJ-j reprezentas validan ekumenan ‘laboratorion’”.

Parolante pri la renkonto kun la “hebreaj gefratoj” en la Sinagogo de Kolonjo, 60 jarojn post la Ŝoaho kaj 40 post la koncilia Deklaracio Nostra aetate, Benedikto la 16a meditis pri la “nova sezono de dialogo kaj spirita solidareco inter hebreoj kaj kristanoj”, enkondukita de la dokumento de la 2a vatikana Koncilio, kaj pri la “estimo por la aliaj grandaj religiaj tradicioj, kiel Islamo:

“Pro tio mi volis renkonti la reprezentantojn de kelkaj islamaj Komunumoj, al kiuj mi montris la esperojn kaj zorgojn de la malfacila historia momento kiun ni travivas, petdezirante ke estu elradikigitaj la fanatikeco kaj la perforto kaj ke kune oni povu kunlabori por la ĉiama defendo de la digno de la hompersono kaj savogardo de ĝiaj fundamentaj rajtoj”.

Tri tagojn post sia fino, la tagoj de Kolonjo - per sia denseco - inspiris al la koro de Benedikto la 16a grandan petdeziron por la estonteco, je kies centro restas, li redeklaris, tiu “Jesuo kiu fariĝas nia vojaĝkunulo en la Eŭkaristio”: sakramento - laŭ metaforo de la Papo kiun la gejunuloj jam nun igis propra - kiu portas “la nuklearan fision” en la plej kaŝitan koron de la estaĵo:

“Nur tiu intima eksplodo de la bono kiu venkas la malbonon povas doni vivon al la aliaj transformiĝoj necesaj por ŝanĝi la mondon. Jesuo la mizerikorda Vizaĝo de Dio daŭre lumigas nian iradon kiel la stelo kiu gvidas la Saĝulojn kaj plenigas nin per sia ĝojo. Ni preĝu nun por ke la gejunuloj el Kolonjo portu kun si la lumon de Kristo, kiu estas vero kaj amo, kaj disvastigu ĝin ĉien. Mi konfidas, ke dank’ al la forto de la Sankta Spirito kaj de la patrineca helpo de la Virgulino Maria, ni povos vidi printempon de espero en Germanio, en Eŭropo kaj en la tuta mondo”.

Kaj el la espero je Eŭropo lumigita de la lumo de Kristo, la Papo transiris, fine de la aŭdienco, al solidareca alvoko por la Malnova Kontinento, kiu, dum la lastaj tagoj, konis detruegojn, viktimojn kaj damaĝojn, estigitajn de inundegoj kaj brulegoj:

“Multaj familioj - diris ĉi-koncerne la Papo - restis sen hejmo kaj centoj da personoj devas alfronti tragikajn malkomfortaĵojn. Dum mi preĝalvokas el la Sinjoro la eternan premion por tiuj, kiuj perdis la vivon, mi certigas mian spiritan proksimecon en amemo kaj preĝado al tiuj, kiuj estas elprovataj de tiuj gravaj eventoj, estante konfidoplena ke ili povu esti subtenataj de la komuna solidareco”.