Papo Benedikto la 16a

 

17.08.2005 - Je la ĝenerala aŭdienco

 

LA MISTERO DE LA FEKUNDECO DE LA DOLORO

 

La psalmo 125 estis la temo de la paŝtista instruo de la Papo dum la ĉi-matena ĝenerala aŭdienco. La Papo ankaŭ memorigis kun kortuŝo kaj malĝojo Fraton Roger, la fondinton de la ekumena komunumo de Taizé, murditan la antaŭan vesperon.

   

La Papo memorigis kun kortuŝo kaj malfeliĉo Fraton Roger, la fondinton de la ekumena komunumo de Taizé, murditan hieraŭ vespere fare de rumana virino mense malsana, dum li gvidis la vesperan preĝon en la preĝejo de la komunumo. El la interna balkono de la somera restadejo, fine de la ĝenerala aŭdienco okazinta en Kastelgandolfo kie li pasigas la someron, Benedikto la 16a parolis pri sia granda konsterno pro la okazinta murdo. Konsterno plikreskigita de la fakto ke ĝuste hieraŭ li estis ricevinta leteron el Frato Rogé. La Papo difinis la la prioron de Taizé “granda laboranto en la vinberejo de la Sinjoro”, substrekante, ke ankaŭ en la plej malfeliĉaj situacioj “la Sinjoro ĉiam akompanas kaj asistas nin”. En sia letero al la Papo Frato Roger esprimis la deziron renkonti lin kaj skribis pri la MTJ en Kolonjo.

 

Por la tradicia paŝtista instruo la Papo komentis ĉi-matene la Psalmon 125an kiu entenas preĝon por la reveno de la forkaptitoj.

 

Psalmo 125 (126)

Kanto de suprenirado.

 

1    Kiam la Eternulo revenigis la forkaptitojn al Cion,

     Tiam ni estis kiel sonĝantoj.

2    Tiam nia buŝo estis plena de gajeco,

     Kaj nia lango plena de kantado;

     Tiam oni diris inter la popoloj:

     Ion grandan la Eternulo faris por ĉi tiuj.

3    Ion grandan la Eternulo faris por ni:

     Ni ĝojas.

4    Revenigu, ho Eternulo, niajn forkaptitojn,

     Kiel riveretojn en sudan landon.

5    Kiuj semas kun larmoj,

     Tiuj rikoltos kun kanto.

6    Iras kaj ploras la portanto de semotaĵo;

     Venos kun kanto la portanto de siaj garboj.

 

Ĝi akiris specialan signifon kiam en Izraelo oni kantis ĝin dum la momentoj de minaco kaj teruro. La Psalmo kondukas al etoso de ĝojego: oni ridetas, oni festas pro la ricevita liberiĝo, aperas ĝojaj kantoj. La reago fronte al la redonita libereco estas duobla - diris la Papo. Unuflanke la paganaj nacioj agnoskas la grandecon de la Dio de Izraelo. La savo de la elektita popolo fariĝas klarega pruvo pri la efika kaj potenca ekzisto de Dio, ĉeestanta kaj aganta en la historio. Aliflanke, la popolo de Dio konfesas sian kredon je la Sinjoro kiu savas.

La penso poste iras al la pasinteco, retravivita per timtremeto kaj maldolĉeco. La Papo atentigis pri la vortoj uzataj de la psalmisto: “Kiuj semas kun larmoj, Tiuj rikoltos kun kanto”. Sub la pezo de laboro - li diris - foje la vizaĝo pleniĝas per larmoj: oni faras lacigan semadon, verŝajne destinitan al senutileco kaj malsukceso. Sed kiam alvenas la abunda kaj ĝojoplena rikolto, oni malkovras ke tiu doloro estis fekunda.

En tiu versiklo de la psalmo 125a estas resumita la granda instruo pri la mistero de fekundeco kaj vivo, kiun povas enteni la sufero. Ĝuste kiel diris Jesuo antaŭ sia Pasiono kaj morto: “Se la tritika grenero ne falas en la teron kaj ne mortas, ĝi restas sola; sed se ĝi mortas, ĝi donas multe da frukto”

La horizonto de la Psalmo malfermiĝas sekve al la festanta rikolto, simbolo de la ĝojo generita de libereco, de paco, de prospero, kiuj estas frukto de la dia beno. Ĉi tiu preĝo, do, estas kanto de espero, al kiu sin turni kiam oni estas trempitaj en la tempo de elprovo, timo, ekstera minaco kaj interna subpremo. Sed ĝi povas ankaŭ fariĝi pli ĝenerala alvoko travivi niajn tagojn kaj plenumi niajn elektojn en etoso de fideleco. La konstanteco en la bono, kvankam nekomprenata kaj kontrastata, je la fino atingas ĉiam alvenpunkton de lumo, fekundeco, paco. Ĝi estas tio, kion sankta Paŭlo memorigis al Galatoj: “kiu semas por la Spirito, el la Spirito tiu rikoltos eternan vivon. Kaj ni ne laciĝu en bonfarado; ĉar ĝustatempe ni rikoltos, se ni ne senfortiĝos”.

 

En siaj plurlingvaj salutoj fine de la aŭdienco la Papo, memorigante ke morgaŭ li iros al Kolonjo, rekomendis al la preĝado de la fideluloj sian personon kaj la gejunulojn kiuj - li diris - atestas la kredon, la esperon kaj la amon. “Temas pri grava eklezia rendevuo, kiu, ni ĉiuj deziras tion, alportu riĉajn spiritajn fruktojn por la tuta Eklezio, kiu tre kalkulas je la evangeliaj sindevigo kaj atesto de la gejunuloj”.