Papo Benedikto la 16a

 

10. 07. 2005 - Je la Anĝeluso

 

“HALTU EN LA NOMO DE DIO!”

 

Fortaj admono kaj alvoko de la Papo al la atencintoj de Londono. Benedikto la 16a aludis poste sanktan Benedikton, patronon de Eŭropo, por ankrigi la vivon kaj la historion al firmaj spiritaj orientiloj. Fine, okazis lia saluto antaŭ la somera feriado.

   

La doloro kiu postrestas pro la funebraj eventoj de Londono, la preĝado por la viktimoj kaj iliaj karuloj, sed ankaŭ por la atencintoj. La voĉo de Benedikto la 16a leviĝis forte je la Anĝeluso por admoni tiujn, kiuj makuliĝis per tioma krimo. “Ni ĉiuj sentas profundan doloron pro la kruelegaj terorismaj atencoj en Londono pasintĵaŭde. Ni preĝu por la murditaj personoj, por tiuj vunditaj kaj por iliaj karuloj. Sed ni preĝu ankaŭ por la atencintoj: ke la Sinjoro tuŝu iliajn korojn. Al tiuj, kiuj provizas sentojn de malamo kaj al tiuj, kiuj plenumas terorismajn agojn tiom abomenajn mi diras: Dio amas la vivon, kiun Li kreis, ne la morton. Kaj mi diras: haltu, en la nomo de Dio!”.

 

Ĝi estis la forta alvoko, rekta, de Benedikto la 16a - eldirita post la mariala preĝo - adresita al la homoj, kiuj armigis siajn manojn kontraŭ sendefendaj gefratoj. El tio sekvis la petego al la Dipatrino “por la Sinjoro multobligu ankaŭ en nia epoko virojn kaj virinojn, kiuj, pere de lumigita kredo, atestata en la vivo, estu en ĉi tiu nova jarmilo salo de la tero kaj lumo de la mondo”.

 

Tiel, kiel estis, je sia epoko, sankta Benedikto Abato, Patrono de Eŭropo, “Sanktulo aparte kara al mi - diris la Papo - kiel oni povas ekkompreni el la elekto de lia nomo, kiun mi faris” kaj kies festo okazos morgaŭ. Naskita en Norĉa en 480, Benedikto donis vivon “al frata komunumo bazita sur la primaseco de la amo de Kristo”.

 

“Inter la cindroj de la Romia Imperio, Benedikto, serĉante antaŭ ĉio la Regnon de Dio, ĵetis, verŝajne eĉ sen konscii pri tio, la semon de nova civilizacio, kiu evoluis, integrante la kristanajn valorojn kun la klasika heredaĵo, unuflanke, kaj la ĝermanaj kaj slavaj kulturoj, aliflanke”.

 

Kaj se Benedikto indikis kiel fundamentan celon de la ekzistado “la serĉon de Dio”, li sciis tamen - klarigis la Papo - “ke kiam la kredanto eniras en profundan rilaton kun Dio, li ne povas kontentiĝi je vivo laŭ mezkvalita maniero laŭ la insigno de miminimumiga etiko kaj de supraĵema religieco. El tio la esprimo kiu resumas lian Regulon:

 

“‘Nihil amori Christi praeponere’”, ‘Nenion antaŭmeti antaŭ la amo de Kristo”. El tio konsistas la sankteco, propono valida por ĉiu kristano kaj kiu fariĝis vera paŝtista urĝo en ĉi tiu nia epoko en kiu sentiĝas la bezono ankrigi la vivon kaj la historion al firmaj spiritaj orientiloj”.

 

Fine, antaŭtage de la forveturo por la somera feriado, la Papo adresis saluton al la multegaj fideluloj, preskaŭ 40.000, kiuj ĉeestis en placo Sankta Petro:

“Morgaŭ mi iros al Aosta-valo, kie mi pasigos mallongan ripoz-periodon. Mi gastos en la domo, kiu multfoje akceptis Papon Johanon Paŭlon la 2an. Mi dankas tiujn, kiuj akompanos min per la preĝoj, kaj al vi mi diras kun amemo: “ĝis la revido!”.