Papo Benedikto la 16a

22.06.2005 - Ĝenerala Aŭdienco

 

La vivo de la homo estas ĉiam ĉirkaŭata
de la embuskoj de la maliculoj,
sed Dio savas la justulon

 

Jen la centra centra temo de la ĝenerala aŭdienco de la 22a de junio. Benedikto la 16a ankaŭ konfirmis la okazigon de la venonta Sinodo de la Episkopoj dediĉita al Afriko, okazo de paco kaj de evangelizado por tiu kontinento.

La bildo de Dio la Savanto estis je la centro de la ĝenerala aŭdienco de la Papo, kies paŝtista instruo estis pliriĉigita de aktualigoj, kiujn li faris parolante improvizite kaj de tre elkora fina momento. Almenaŭ 31.000 personoj aŭskultis la instruon de Benedikto la 16a, post esti akceptinta lin festoplene, dum lia ĉirkaŭiro en placo sankta Petro per la sentegmenta aŭtomobilo. La Papo prenis inter siaj brakojn knabineton por kisi ŝin.

 

   

 

La maliculoj "ne nur atencas kontraŭ lia vivo, sed volas detrui ankaŭ ĉiujn homajn valorojn. La Sinjoro staras, tamen, por defendo de la justulo kaj savas lin”: jen la ŝlosila parto de la papa parolado. La “donaco de la liberiĝo” estis la kerno de la paŝtista instruo de Benedikto la 16a, kiu komentis la psalmon 123an.

 

 

Psalmo 123 (124)

Kanto de suprenirado.  De David.

 

1    Se la Eternulo ne estus kun ni,

      Diru nun Izrael,

2    Se la Eternulo ne estus kun ni,

      Kiam homoj leviĝis kontraŭ ni:

3    Tiam ili englutus nin vivajn,

      Kiam ekflamis kontraŭ ni ilia kolero;

4    Tiam dronigus nin akvo, torento kovrus nian animon;

5    Tiam kovrus nian animon pereiga akvo.

6    Benata estu la Eternulo,

      Kiu ne fordonis nin kiel rabakiron al iliaj dentoj.

7    Nia animo liberiĝis, kiel birdo el la reto de kaptistoj;

      La reto disŝiriĝis, kaj ni liberiĝis.

8    Nia helpo estas en la nomo de la Eternulo,

      Kiu kreis la ĉielon kaj la teron.

 

Ĝi estas kanto de danko al Dio la Savanto; kanto, kiu - klarigis la Papo - povus esti kunligita kun iu specifa evento, kiel la fino de la babilona ekzilo, sed plej verŝajne ĝi volas esti “himno celanta danki la Sinjoron pro la evititaj danĝeroj kaj por preĝpetegi de Li la liberigon disde ĉiu malbono”. Kaj ĉi-koncerne Benedikto la 16a aldonis jenajn malmultajn, sed tre signifajn vortojn: “Laŭ ĉi tiu senco, ĝi restas psalmo tre aktuala”.

En alia fragmento de la parolado li aldonis: “Ni vidas kiel ĉi tiuj danĝeroj ekzistas ankoraŭ hodiaŭ”. Por poste substreki, ankoraŭ per improvizitaj vortoj, ke “ankaŭ hodiaŭ” la Sinjoro defendas la justulon: “La Sinjoro vere amas nin; jen nia certeco kaj nia konfido”.

Benedikto la 16a memorigis la du metaforojn pri la fortrenantaj akvoj kiuj minacas la homon kaj pri la ĉasisto kiu ne lasas paŭzon al sia rabobestoj. Poste li menciis la komenton pri la psalmo 123 faritan de sankta Aŭgusteno: la episkopo de Hipono pensis al la martiroj, kiuj trovas konsolon en Kristo, post eliro el ĉi tiu mondo. Kaj Benedikto la 16a, improvizante, diris: “Sankta Aŭgusteno parolas pri la martiroj de ĉiuj jarcentoj kaj ankaŭ de niaj jarcentoj”.

 

En la diverslingvaj salutoj reaperis la bildo de Dio la Savanto. Tute apartaj estis la vortoj adresitaj de la Papo al la membroj de la speciala Konsilio por Afriko de la Sinodo de la Episkopoj, kunvenantaj en tiuj tagoj ĉe la ĝenerala Sekretariejo de la Sinodo. Al ili Benedikto la 16a konfirmis tion, kion decidis Johano Paŭlo la 2a: la arigo de la Dua Speciala Kunveno por Afriko de la Sinodo de la Episkopoj. “Mi flegas grandan esperon - klarigis la Papo - ke tia Kunveno marku plian instigon en la afrika kontinento al evangelizado, al plifirmigo kaj kresko de la Eklezio kaj al la akcelo de repaciĝo kaj de paco”.

Ĉirkaŭ la fino de la diverslingvaj salutoj la Papo kvarfoje dankis, fronte al longdaŭra aplaŭdo, kiu interrompis lin. Ĝi estis okazo por la lastaj improvizitaj vortoj: “Ni sentas ne nur la varmecon de la suno, sed ankaŭ la varmecon de la koroj, dankon”.

Tuj poste, ankoraŭ videble kontenta, la Papo salutis svarman grupon de italaj armeanoj, el la diversaj korpusoj: “Specialan penson mi adresas al vi, karaj armeanoj, kiuj ĉeestas tiom multnombraj, bondezirante al ĉiu el vi pli kaj pli aliĝi al Kristo kaj al lia Evangelio”. Kaj poste la Papo ekkriis: “Estas plia paĝo!”, ĉar li ekkonsciis, ke la itallingvaj salutoj por fari ne finiĝis.

 

Oni notu ankaŭ, ke je post la fino de la aŭdienco, salutante staranta la malsanulojn, kiujn oni sidigis, por ilia komforto, sub la ombro de la kolonaro, la Papo ricevis donace de knabineto novan papan vertoĉapon.