Papo Benedikto la 16a

08.06.2005 - Dum la ĝenerala aŭdienco

 

ESTI DANKEMAJ AL DIO, PERE DE PREĜADO,
PRO LA BONAJ AFEROJ DE LA VIVO

 

La grandaj faroj de la Sinjoro. Ilin memorigis Benedikto la 16a dum sia paŝtista instruo adresita al miloj da pilgrimuloj el la tuta mondo - preskaŭ 35mil - ariĝintaj ĉi-matene en placo sankta Petro por partopreni en la ĝenerala aŭdienco. La Papo alvenis meze de la fidelularo, pere de la blanka sentegmenta ĵipo, salutante kaj benante la fidelulojn, kiuj longtempe aklamis al li.

 

 

“Hodiaŭ ni tre sentas la venton; la forta vento en la Sankta Skribo estas la simbolo de la Sankta Spirito”, tiel la Papo, improvizante, komencis la renkonton kun la fideluloj en placo sankta Petro, batita ĝuste de malvarma vento, nekutima en la nuna malfru-printempa periodo, malgraŭ la lazura ĉielo. “Ni esperu, ke la Sankta Spirito lumigu nin”, diris Benedikto la 16a komentante la psalmon 110an, en kiu la “preĝado estas kontemplo pri la mistero de Dio kaj de la mirindaĵoj, kiujn Li plenumas en la historio de savo”.

 

1    Haleluja!

     Mi gloras la Eternulon per mia tuta koro,

     En rondo de piuloj kaj en kunveno.

2    Grandaj estas la faroj de la Eternulo,

     Serĉataj de ĉiuj, kiuj ilin amas.

3    Bela kaj majesta estas Lia verko,

     Kaj Lia justeco restas eterne.

4    Memorindaj Li faris Siajn miraklojn;

     Kompatema kaj favorkora estas la Eternulo.

5    Li donas manĝon al tiuj, kiuj Lin timas;

     Li memoras eterne Sian interligon.

6    La potencon de Siaj fortoj Li aperigis al Sia popolo,

     Doninte al ili la heredon de gentoj.

7    La faroj de Liaj manoj estas vero kaj justeco;

     Perfektaj estas ĉiuj Liaj ordonoj;

8    Ili estas fortikaj por eterne,

     Faritaj per vero kaj honesto.

9    Liberigon Li sendis al Sia popolo;

     Li aranĝis por ĉiam Sian interligon.

     Sankta kaj respektinda estas Lia nomo.

10   Komenco de saĝeco estas timo antaŭ la Eternulo;

     Bonan prudenton havas ĉiuj plenumantoj.

     Lia gloro restas eterne.

 

Estas multaj la difinoj, kiuj, en ĉi tiu “himno de gloro kaj dankemo”, priskribas la karakterizojn de la Sinjoro.

“Oni parolas en ĝi pri ‘kompatemo’, ‘favorkoreco’, pri ‘justeco’, ‘potenco’, ‘vero’, ‘honesto’, ‘saĝeco’, ‘fideleco’, ‘interligo’, ‘faroj’, ‘mirakloj’, kaj eĉ pri la ‘manĝo’, kiun Li donas al ni, kaj, je la fino, pri lia ‘nomo’ sankta kaj respektinda, tio estas, pri lia ‘persono’”.

Kaj se justeco laŭ la biblia lingvaĵo indikas antaŭ ĉio la amon kiu generas savon, klarigis la Papo, tie ĉi estas priskribita “la intima kunligo kiu ligas Dion kun sia popolo”, per “speciala pakto” tie kie Li “aranĝis por ĉiam Sian interligon”. La psalmo 110a finiĝas per la kontemplo de la dia vizaĝo kaj per la invito de la psalmisto kultivi la “timon antaŭ la Eternulo”, kiel komencon de la “vera saĝeco”. Temas pri aparta timo, kiel klarigis Benedikto la 16a: “Malantaŭ ĉi tiu vorto ne kaŝiĝas la timo kaj la teruro, sed la serioza kaj sincera respekto, la pura kaj aganta aliĝo al la liberiganta Dio”. El tio fontis la invito de la Papo al dankemo, al optimismo: “Ni pli facile vidas la malpozitivajn aspektojn de la vivo; la Psalmo male invitas nin vidi ankaŭ la pozitivajn aspektojn, la bonajn aferojn kiuj okazas al ni, kaj tiel trovi la senton de dankemo, ĉar nur dankema koro povas inde celebri la liturgion de la dankemo, kiu estas la Eŭkaristio”.

El liaj salutoj en pluraj lingvoj, ni mencias tiun en la pola: adresante sin al la polaj pilgrimuloj, Benedikto la 16a dankis ilin pro la bonvolemo kaj la preĝado. Mi petdeziras - diris la Papo - ke la rememoro pri Johano Paŭlo la 2a estigu en vi la deziron subteni spirite lian posteulon. Dio benu vin kaj viajn karulojn”.