Papo Benedikto la 16a

01.06.2005 - Dum la ĝenerala aŭdienco

POVO, RIĈECO KAJ PRESTIĜO
NE ESTAS LA SUPERAJ VALOROJ DE LA VIVO
 

La admono de la Papo malfermiĝi kun obeemo kaj konfido al la Patro por esti liberaj. “Ne taksu la povon, la riĉecon kaj la prestiĝon kiel superajn valorojn de nia vivo, ĉar finfine ili ne respondas al la esperatendoj de nia koro”. Dum la hodiaŭa ĝenerala aŭdienco la Papo komentis la kantikon entenitan en la letero de Paŭlo al Filipianoj (2,6-11) . Poste li dankis la fidelulojn pro la elmontrata amemo.

Preskaŭ 25.000 personoj akceptis ĉi-matene la Papon en placo sankta Petro. Li alvenis per sia sentegmenta blanka ĵipo, salutante kaj benante la fidelulojn el tuta mondo, kiuj alvenis por partopreni en la merkreda ĝenerala aŭdienco.

Li komentis la kantikon entenitan en la letero de Paŭlo al Filipianoj (2,6-11).

Kristo Jesuo, kiu, estante en la formo de Dio, ne rigardis kiel ŝatindaĵon la egalecon kun Dio sed sin malplenigis, alprenante la formon de sklavo, fariĝante laŭ la bildo de homoj; kaj troviĝinte laŭfigure kiel homo, li sin humiligis kaj fariĝis obeema ĝis morto, eĉ ĝis la morto per kruco. Pro tio do Dio tre alte superigis lin, kaj donis al li nomon, kiu estas super ĉia nomo, por ke en la nomo de Jesuo kliniĝu ĉiu genuo, de enĉieluloj kaj surteruloj kaj subteruloj, kaj ĉiu lango konfesu, ke Jesuo Kristo estas Sinjoro, al la gloro de Dio, la Patro.

 “La povo, la riĉeco kaj la prestiĝo” ne estas la “superaj valoroj de nia vivo”, tial ni devas “malfermi nian koron, porti kun la aliulo la pezon de nia vivo kaj malfermi nin al la Patro” kun “obeemo kaj konfido”, por esti “liberaj”. Tiel, Benedikto la 16a, improvizante sian paroladon, interrompis la legadon de la oficiala teksto por klarigi la signifon de siaj vortoj, kiuj komentis la legaĵon de la letero de sankta Paŭlo al Filipianoj pri la temo “Kristo, servanto de Dio”.

Kristologia himno “mallonga  sed densa” je signifo - substrekis la Papo - en kiu oni “skizas la “paradoksan senvestiĝon de la dia Parolo, kiu demetas sian gloron kaj alprenas la homan kondiĉon”. “Kristo enkarmiĝinta kaj humiligata per la plej hontiga morto, tiu per la Kruco, estas proponata kiel vivodona modelo por la kristano”, kiu devas alpreni tiujn “sentojn de humileco kaj memdonaco, de sindeteniĝemo kaj malavareco, kiuj estis en Kristo Jesuo”. Sed ekzistas neniu esprimo de povo, grandeco, en la dia naturo de Jesuo, klarigis la Papo: “Kristo ne uzas sian eston egalan al Dio, sian glorplenan dignon kaj sian potencon kiel rimedon de triumfo, signon de malproksimeco, esprimon de fortega superrangeco. Eĉ, Li ‘senvestigis’ sin, Li malplenigis sin mem, enmerĝigante sin mem senrezerve en la mizeran kaj malfortan homan kondiĉon”.

“Li estas vere la “Dio kun ni” - aldonis Benedikto la 16a - la Dio “kiu ne kontentiĝas rigardi al ni per bonvolema okulo el la trono de sia gloro, sed Li persone merĝiĝas en la homan historion, fariĝante ‘karno’, tio estas, malfortega realaĵo, kondiĉita de la tempo kaj de la spaco”. Kaj ĉi tiu kundivido kondukas Jesuon ĝis tiu limo, ‘signo’ de la “homaj finiteco kaj kadukeco”, la “morto”. Morto de Kristo kiu ne estas “frukto de obskura mekanismo aŭ de blinda fataleco”, sed kiu estas elekto de obeemo al la savoplano de la Patro.

Post la fino de la paŝtista instruo, Benedikto la 16a, salutante la milojn da fideluloj festoplenaj ariĝintaj en placo sankta Petro, memorigis ke hodiaŭ komenciĝas la monato dediĉita al la preĝado al la Sankta Koro de Jesuo, kiun la Eklezio solenos venontan vendredon.

“Vi, karaj gejunuloj, je la lernejo de la Koro de Kristo lernu surpreni serioze la respondecojn, kiuj atendas vin. Vi, karaj malsanuloj, trovu en tiu senfina fonto de mizerikordo la kuraĝon kaj la paciencon por plenumi la volon de Dio en ĉiu situacio. Kaj vi, karaj novgeedzoj, restu fidelaj je la amo de Dio kaj atestu ĝin per via geedza amo”.

Adresante sin al la italaj fideluloj, fronte al ilia entuziasmo, li diris: “Mi vidas kiel la kredo kaj la amo por la posteulo de Petro estas forta en Italio, kaj mi aŭdas tion ankaŭ”, aludante la longdaŭrajn aplaŭdojn.