Papo Benedikto la 16a
29. 05. 2005 - En Bari, por la fermo de la itala Eŭkaristia Kongreso
Ekumenismo kaj sindevigo por la dialogo inter la Eklezioj
«LA EŬKARISTIO,
VIDEBLA SIGNO DE LA UNUECO DE LA KRISTANOJ»
BARI (Italio) - Preskaŭ 200.000 fideluloj - malgraŭ la varmego, kiu estigis dekojn da malsanetoj - akceptis Benedikton la 16an dum lia unua eksterroma vojaĝo, okaze de la itala Eŭkaristia Kongreso. Multaj el ili - ĉefe la plej junaj - pasigis la nokton en la esplanado, dormante en dormosakoj.
La Papo atingis la esplanadon apud urbo Bari, kie li celebris la Meson, alveninte per helikoptero el Vatikano ĉirkaŭ la loka horo 9a matene. Li salutis la fidelulojn el la “papo-mobilo” Dum la ĉirkaŭiro per la aŭtomobilo, la ĝojoplenaj fideluloj aklamis al ili ritmante lian nomon. Post atingo de la altaro li salutis la ĉeestantojn per la frazo: “La paco estu kun vi!”. kaj poste li celebris la Meson sur la granda strukturo porokaze starigita.
En sia prediko la Papo klarigis kiom estas aparte malfacile agi en la nuntempa realaĵo: “eĉ ne por ni - li diris - estas facile vivi kiel kristanoj. El spirita vidpunkto, la mondo en kiu ni vivas, ofte markita de senbrida konsumismo, de religia indiferenteco, de sekularismo fermita fronte al transcendo, povas aspekti dezerto ne malpli kruta ol tiu “granda kaj terura” (Rea 8,15) pri kiu aludas la unua legaĵo. Al la hebrea popolo en malfacilaĵoj, Dio helpis per la donaco de manao, por komprenigi al ĝi, ke “ne per la pano sole vivas homo, sed per ĉio, kio eliras el la buŝo de la Eternulo, homo povas vivi” (Rea 8,3) . En la Evangelio Jesuo klarigis pri kiu pano Dio, pere de la donaco de la manao, volis pretigi la popolon de la Nova Interligo. Aludante la Eŭkaristion, Jesuo diris: “Jen la pano, kiu malsupreniris de la ĉielo; ne kiel la patroj manĝis, kaj mortis; kiu manĝas ĉi tiun panon, tiu vivos eterne” (Joh 6,58). La Filo de Dio, fariĝinta karno, povis fariĝi Pano, kaj esti tiel nutraĵo de sia popolo iranta al la promesita lando de la Ĉielo.
“Ni bezonas ĉi tiun Panon, por alfronti la penojn kaj lacecojn de la vojaĝo”. El tio, la neceso remalkovri la eminentan kristanan feston: la dimanĉon. Ĉi-sence la Papo memorigis la sinoferon de la kristanaj martiroj de Abitene, urbo de Tunizio, kiujn oni mortigis en la jaro 304 ĉar ili malrespektis la imperiestran malpermeson de Dioklecjano posedi la Sanktan Skribon kaj celebri la dimanĉon. “Sen la dimanĉo ni ne povas vivi”, estis la kredkonfeso de tiuj martiroj.
La prediko de Papo Ratzinger daŭris pritraktante alian dimension de la Eŭkaristio, tiun de la unueco. La Kristo kiun ni renkontas en la Eŭkaristio estas la sama, la unika Kristo kiu ĉeestas en la eŭkaristia pano de ĉiu loko de la Tero. Tio ĉi signifas, ke ni povas renkonti Lin nur kune kun la aliaj. Ni povas ricevi Lin nur en la unueco. Sankta Paŭlo, en sia letero al Korintanoj, diras: “ni, kiuj estas multaj, estas unu pano, unu korpo; ĉar ni ĉiuj prenas parton el la unu pano” (1Kor 10,17). La postsekvo estas evidenta: ni ne povas komuniki kun la Sinjoro, se ni ne komunikas inter ni. Se ni volas prezentiĝi al Li, ni devas ankaŭ moviĝi por iri la unuj renkonten al la aliaj. Pro tio necesas lerni - daŭrigis la Papo - la grandan lecionon de la pardono: ne lasi, ke laboru en la animo la boranta rankoro, sed malfermi la koron al la grandanimeco de la aŭskulto de la alia, de la komprenemo rilate al li, de la eventuala akcepto de liaj pardonpetoj, de la malavara propono de siaj pardonpetoj.
“La Eŭkaristio estas la sakramento de la unueco. Sed bedaŭrinde la kristanoj estas dividitaj ĝuste en la sakramento de la unueco”. Per ĉi tiuj simplaj sed tre signifaj vortoj Benedikto la 16a bildigis la hodiaŭan situacion de la dialogo inter la kristanoj. Des pli multe ni devas, subtenataj de la Eŭkaristio, senti nin instigitaj strebi per ĉiuj fortoj al tiu plena unueco kiun Kristo tre petdeziris en la Vespermanĝejo. “Ĝuste ĉi tie en Bari, urbo kiu konservas la ostojn de sankta Nikolao, tero de renkonto kaj de dialogo kun la kristanaj fratoj de Oriento, mi deziras redeklari mian volon alpreni kiel fundamentan sindevigon, la laboron per ĉiuj energioj por la restarigo de la plena kaj videbla unueco inter ĉiuj sekvantoj de Kristo”. “Mi konscias - aldonis la Papo - ke ne sufiĉas elmontroj de bonaj sentoj. Necesas konkretaj gestoj kiuj eniru la animojn kaj movu la konsciencojn, instigante ĉiun al tiu interna konvertiĝo, kiu estas la antaŭkondiĉo por ĉiu progreso laŭ la vojo de ekumenismo”.
Post la Meso la Papo trapreĝis la Anĝeluson, sed li antaŭe deziris konfesi, ke la fervora partopreno de la fideluloj tre impresis lin. “Kun profunda devoteco - li diris - vi ĉiuj ariĝis ĉirkaŭ Jesuo Eŭkaristio, je la fino de intensa semajno de preĝado, de meditado, de adorado. Niaj koroj estas plenaj je dankemo al Dio kaj al tiuj, kiuj laboris por la realigo de tiom eksterordinara eklezia evento, aparte signifa ĉar ĝi okazis kadre de la jaro de la Eŭkaristio”. “Mi deziris - li finis - ĉeesti, ankaŭ mi, dum ĉi tiu granda atesto de kredo je la dia Eŭkaristio”.
