Benedikto la 16a: en la soleno de Corpus Domini

	Papo Benedikto la 16a 26.05.2005 - Soleno de la Korpo kaj Sango de Kristo “Niaj stratoj estu la stratoj de Jesuo! Niaj domoj estu domoj por Li kaj kun Li!”
	La Soleno de Corpus Domini, estas liturgia tago en kiu la Eklezio invitas nin mediti kaj respektegi la grandegan misteron de la Eŭkaristio. En ĉi tiu Jaro de la Eŭkaristio ĝi alprenas tute apartan signifon. Hodiaŭ, je la roma horo 19a, Papo Benedikto la 16a celebris Meson sur la ŝtuparo de la Baziliko de sankta Johano Laterana kaj poste li gvidis la procesion ĝis la baziliko de sankta Maria la Granda. Ni publikigas lian predikon.
	En la festo de la Corpus Domini la Eklezio retravivas la misteron de la Sankta Ĵaŭdo sub la lumo de la Resurekto. Ankaŭ la Sankta Ĵaŭdo konas sian eŭkaristian procesion, per kiu la Eklezio refaras la eliron de Jesuo el la Vespermanĝejo al la Olivarba monto. En Izraelo, oni celebris la nokton de Pasko en la hejmo, en la intimeco de la familio; oni memorigis tiel la unuan Paskon, en Egiptujo - la nokton en kiu la sango de la paska ŝafido, verŝita sur la ĉeftraboj kaj klapoj de la domoj, protektis kontraŭ la ekstermanto. Jesuo, en tiu nokto, eliras kaj liveras sin en la manojn de perfidanto, de la ekstermanto kaj, ĝuste tiel, Li venkas la morton, venkas la tenebrojn de malbono. Nur tiel, la donaco de la Eŭkaristio, starigita en la Vespermanĝejo, trovas sian plenumon: Jesuo donas reale sian korpon kaj sian sangon. Trairante la sojlon de la morto, Li fariĝas vivanta Pano, vera manao, neelĉerpebla nutraĵo por ĉiuj jarcentoj. La karno fariĝas pano de vivo. En la procesio de la Sankta Ĵaŭdo, la Eklezio akompanas Jesuon al la Olivarba monto: estas vigla deziro de la preĝanta Eklezio maldormi kun Jesuo, ne lasi Lin en la nokto de la mondo, en la nokto de la perfido, en la nokto de ĉies indiferenteco. En la festo de Corpus Domini ni redaŭrigas ĉi tiun procesion, tamen en la ĝojo de la Resurekto. La Sinjoro resurektis kaj iras antaŭ ni. En la rakontoj de la Resurekto estas komuna kaj esenca trajto; la anĝeloj diras: la Sinjoro “iras antaŭ vi en Galileon; tie vi vidos lin” (Mat 28,7). Konsiderante tion de pli proksime, ni povas diri, ke ĉi tiu « antaŭiro » de Jesuo implicas duoblan direkton. La unua estas - kiel ni aŭskultis - al Galileo. En Izraelo, Galileo estis ĉiam konsiderata kiel la pordo al la mondo de la paganoj. Kaj en la realo ĝuste en Galileo, sur la monto, la disĉiploj vidas Jesuon, la Sinjoron, kiu diras al ili : “Iru ... kaj disĉipligu ĉiujn naciojn” (Mat 28,19). La alia direkto de la antaŭiro, fare de la Resurektinto, aperas en la Evangelio laŭ sankta Johano, en la vortoj de Jesuo al Magdalena: “Ne tuŝu min; ĉar mi ankoraŭ ne supreniris al la Patro” (Joh 20,17). Jesuo iras antaŭ ni ĉe la Patro, Li suriras al la alteco de Dio kaj invitas nin sekvi Lin. Ĉi tiuj du direktoj de la irado de la Resurektinto ne kontraŭdiras sin reciproke, sed ili indikas kune la vojon de la sekvelo de Kristo. La vera celatingo de nia irado estas la kunuleco kun Dio - Dio mem estas la domo kun multaj loĝejoj (kp Joh 14, 2 kaj postaj). Sed ni povas suriri al tiu domo nur irante “al Galileo” - irante laŭ la stratoj de la mondo, portante la Evangelion al ĉiuj nacioj, portante la donacon de lia amo al la homoj de ĉiuj epokoj. Tial la irado de la apostoloj vastiĝis ĝis la “limoj de la tero” (kp. Ago 1,6 kaj postaj); tiel sankta Petro kaj sankta Paŭlo iris ĝis Romon, la urbo kiu tiam estis la centro de la konata mondo, vera “caput mundi” (kapo de la mondo). La procesio de la Sankta Ĵaŭdo akompanas Jesuon en lia soleco, al la “krucvojo”. La procesio de Corpus Domini, male, respondas laŭ simbola maniero al la ordono de la Resurektinto: mi iras antaŭ vi en Galileo. Iru ĝis la limoj de la mondo, portu la Evangelion al la mondo. Certe, la Eŭkaristio, pro la kredo, estas mistero de intimeco. La Sinjoro starigis la Sakramenton en la Vespermanĝejo, ĉirkaŭata de sia nova familio, de la dek du apostoloj, antaŭbildigo kaj antaŭigo de la Eklezio de ĉiuj epokoj. Tial, en la liturgio de la pra-Eklezio, la disdono de la sankta komunio estis enkondukita per la vortoj: Sancta sanctis - la sankta donaco estas destinita al tiuj, kiujn oni igas sanktaj. Ĉi-maniere, oni respondis al la admono adresita de sankta Paŭlo al Korintanoj: “oni sin provu, kaj tiele manĝu el la pano kaj trinku el la kaliko...” (1Kor 11,28). Tamen, el ĉi tiu intimeco, kiu estas tutpersona donaco de la Sinjoro, la forto de la sakramento de la Eŭkaristio iras trans la muroj de niaj Preĝejoj. En ĉi tiu Sakramento, la Sinjoro ĉiam iras ale al la mondo. Ĉi tiu universala aspekto de la eŭkaristia ĉeesto aperas en la procesio de nia festo. Ni portas Kriston, kiu ĉeestas en la figuro de la pano, sur la stratojn de niaj urboj. Ni konfidas ĉi tiujn stratojn, ĉi tiujn domojn - nian ĉiutagan vivon - al lia boneco. Niaj stratoj estu la stratoj de Jesuo! Niaj domoj estu domoj por Li kaj kun Li! Nia ĉiutaga vivo estu trapenetrita de lia ĉeesto. Per ĉi tiu gesto, ni metas sub liajn okulojn la suferojn de la malsanuloj, la solecon de la gejunuloj kaj maljunuloj, la tentojn, la timojn - nian tutan vivon. La procesio volas esti granda kaj publika beno por ĉi tiu nia urbo: Kristo estas, en persono, la dia beno por la mondo - la radio de lia beno vastiĝu sur nin ĉiujn! En la procesio de Corpus Domini ni akompanas la Resurektinton dum lia irado al la tuta mondo - kiel ni diris. Kaj, ĝuste farante tion ĉi, ni respondas ankaŭ al lia ordono: “Prenu kaj manĝu el ĝi... Trinku el ĝi vi ĉiuj” (Mat 26,26 kaj postaj). Oni ne povas “manĝi” la Resurektinton, ĉeestantan en la figuro de la pano, kiel simplan panpecon. Manĝi ĉi tiun panon estas komuniki, estas eniro en la kunulecon kun la persono de la vivanta Sinjoro. Ĉi tiu kunuleco, ĉi tiu ago de la “manĝo” estas reale renkonto inter du personoj, estas sinallaso esti penetritaj de la vivo de Tiu kiu estas la Sinjoro, de Tiu, kiu estas mia Kreanto kaj Elaĉetanto. Celo de ĉi tiu kunuleco estas la asimiliĝo de mia vivo al la lia, mia transformiĝo kaj konformiĝo kun Tiu, kiu estas vivanta Amo. Tial ĉi tiu kunuleco implicas adoradon, implicas la volon sekvi Kriston, sekvi Tiun, kiu iras antaŭ ni. Adorado kaj procesio estas sekve parto de unika gesto de kunuleco; ili respondas al lia ordono: “Prenu kaj manĝu”. Nia procesio finiĝas fronte al la baziliko de sankta Maria la Granda, per la renkontiĝo kun la Madono, nomata de la kara Papo Johano Paŭlo la 2a “eŭkaristia Virino”. Vere Maria, la Patrino de la Sinjoro, instruas al ni, kio estas la eniro en la kunulecon kun Kristo: Maria oferis sian propran karnon, sian propran sangon al Jesuo kaj Ŝi fariĝis vivanta tendo de la Parolo, lasante ke lia ĉeesto penetru ŝian korpon kaj spiriton. Ni preĝu al Ŝi, nia sankta Patrino, por ke Ŝi helpu nin malfermi, pli kaj pli, nian tutan estaĵon al la ĉeesto de Kristo; por ke Ŝi helpu nin sekvi Lin fidele, tagon post tago, laŭ la vojoj de nia vivo. Amen!