Papo Benedikto
la 16a (2005- )
18.05.2005: ĝenerala aŭdienco
“Johano Paŭlo la 2a el la alto vidas nin
kaj li estas kun ni”
“Mi deziras rememorigi ke hodiaŭ estas la naskiĝdatreveno de nia amata Papo Johano Paŭlo la 2a. Li fariĝus hodiaŭ 85-jaraĝa kaj ni estas certaj, ke el la alto li vidas nin kaj li estas kun ni. En ĉi tiu okazo ni volas diri al la Sinjoro grandan dankon pro la donaco de tiu Papo kaj ni volas diri dankon al la Papo mem pro ĉio, kion li faris kaj trasuferis”.
Staranta, kun la manoj alprenitaj al la mikrofono kaj kun sur la lipoj plia penso neantaŭvidita de la oficiala teksto, sed diktita de la amemo por tiu, kiu estis antaŭ li estro de la Eklezio: Benedikto la 16a tiel komencis la hodiaŭan ĝeneralan aŭdiencon, en la tago en kiu Johano Paŭlo la 2a estus ricevinta la ĉirkaŭbrakon de la popolamaso pro sia datreveno. Kaj tiu ĉirkaŭbrako alvenis same el la 30.000 kiuj, per siaj pluvombreloj trempitaj de pluvo, kovris placon sanktan Petron realigante koloran tapiŝon.
La paŝtista instruo de la Papo pri la Liturgio de la vesperaj preĝoj fokusiĝis sur la Psalmo 112 (113):
1 Haleluja!
Gloru, sklavoj de la Eternulo,
Gloru la nomon de la Eternulo.
2 La nomo de la Eternulo estu benata
De nun kaj eterne.
3 De la leviĝejo de la suno ĝis ĝia malleviĝejo
Estas glorata la nomo de la Eternulo.
4 Alte super ĉiuj popoloj estas la Eternulo;
Super la ĉielo estas Lia gloro.
5 Kiu estas kiel la Eternulo, nia Dio,
Kiu sidas alte,
6 Kiu kliniĝas por rigardi
La ĉielon kaj la teron,
7 Kiu el la polvo restarigas mizerulon,
El la koto levas malriĉulon,
8 Por sidigi lin kun eminentuloj,
Kun la eminentuloj de lia popolo?
9 Li donas familion al senfruktulino,
Kaj faras ŝin ĝoja patrino de infanoj.
Haleluja!
Simpla kaj bela, diris la Papo, “vera enirpordego al eta kolekto” de ses psalmoj, el kiuj ĝuste la psalmo 112a reliefiĝas pro siaj versoj de gloro al Dio, kiu liberigis la elektitan popolon disde la egipta sklaveco. La eldiro de ĝiaj amoplenaj versoj, rimarkigis Benedikto la 16a, “estas kvazaŭ senĉesa spirado kiu leviĝas el la tero al la ĉielo por glori la Sinjoron, Kreanton de la universo kaj de la historio”. Sed la vera grandeco de la psalmo estas en la intuicio de la verkinto: tiu dia transcendo, “priskribita per vertikalaj bildoj”, multe trans la homa horizonto, redonas al la homo ne Dion foran en Sia senfineco, sed proksiman kaj zorgeman: “Liaj okuloj ne estas fieraj nek senpartoprenaj, kiel tiuj de malvarma imperiestro. La Sinjoro - diras la psalmisto - ‘kliniĝas por rigardi’ (...) La Sinjoro kliniĝas kun zorgemo sur nian etecon kaj mizeron, kiuj puŝus nin malantaŭeniri timoplenaj. Li alrigardas rekte per sia amoplena rigardo kaj per sia efika sindevigo al la lastaj kaj al la mizeruloj de la mondo: ‘el la polvo restarigas mizerulon, el la koto levas malriĉulon’. Dio kliniĝas, sekve, sur la bezonantojn kaj suferantojn, por konsoli ilin”.
La psalmo 112a montras ĉi tiun dian preferon per efikaj bildoj: la mizerulo kiu sidas kun eminentuloj aŭ, substrekis la Papo “la sola kaj sterila virino, humiligata de la antikva socio kvazaŭ ŝi estus seka kaj senutila arbobranĉo”, al kiu “Dio donas honoron kaj la grandan ĝojon havi plurajn infanojn”. En ĉi tiuj versoj, finis Benedikto la 16a “oni facile ekkaptas (...) la antaŭbildigon de la vortoj de Maria en Magnificat, la kantiko pri la elektoj de Dio, kiu ‘rigardas la humilecon de Sia sklavino’”.
Inter la svarmaj grupoj de fideluloj en placo sankta Petro - kun kiuj ankaŭ je la momento de la foriro, la Papo longtempe serĉis kontakton, manpremante, interparolante kaj benante - ĉeestis la japanaj budhanoj de movado Risho Kosei-kai, al kiuj Benedikto la 16a adresis specialan saluton, samkiel li donis “specialan apostolan benon” al la grupo de rusaj pilgrimuloj, gvidataj de ĉefepiskopo Tadeusz Kondrusiewicz. Iom poste la Papo salutis la gepatrojn de Terri Schiavo, la usona virino mortinta la pasintan 31an de marto, post 15 jaroj da komato.
Post invito al ĉiuj pliprofundigi la preĝadon de la Rozario, Benedikto la 16a finis la ĝeneralan aŭdiencon memorigante la ceremonion per kiu en la centritalia regiono Abruco, la naciaj kaj lokaj aŭtoritatuloj dediĉis hodiaŭ al Johano Paŭlo la 2a unu el la montpintoj de montaro Gran Sasso, alta 2.424 metrojn, kaj la padon kiu kondukas al ĝi, kiun oni nomis “Pado Papo Wojtyła”: ĝi startas el la mezepoka preĝejeto, plurfoje vizitata de la forpasinta Papo.
