Papo Benedikto la 16a (2005-     )

16.05.2005 - Renkonto de Benedikto la 16a kun la fideluloj alvenintaj por ĉeesti en la beatproklamoj de pasinta sabato.

"La karitato de Kristo personigita de la du novaj beatulinoj:
vivomodelo imitenda"

   

Kun ĉi tiu instigo Benedikto la 16a salutis ĉi-matene, en la aŭlo Paŭlo la 6a en Vatikano, la pilgrimulojn kiuj partoprenis la 14an de majo en la ceremonio por beatproklamo de Patrino Ascensión Nicol Gońi kaj Fratino Marianne Cope.

Du “ekzemplodonaj atestantinoj pri la karitato de Kristo”, kies vivo kaj kies agadoj, ankaŭ post preskaŭ unu jarcento, klarigas al ni “la signifon kaj valoron de nia kristana vokiĝo”. Benedikto la 16a meditis pri la humana kaj spirita dimensio, kiu ebligis al du virinoj enamiĝintaj je Dio kaj je la malriĉuloj, transformi etan peruan vilaĝon kaj insulon loĝatan de lepruloj, en du oazojn de sociala elaĉeto kaj de suferado mildigata de la kredo. Parolante en la hispana, Benedikto la 16a diris al la monaĥinoj kiuj alvenis por Patrino Ascensión: “Konservu vivanta la sperton de la serĉo de Dio en la misiista vivo (...) kaj la spiriton de frateco en viaj komunumoj”. Tiu spirito (aldonis la Papo, adresante sin al la spiritaj filinoj de Patrino Ascensión Nicol Gońi, la domenikaninoj misiistinoj de la Rozario) kiu igas “pretaj iri tien, kie pleje estas necese por la Eklezio, per la stilo kiu kondukis Patrinon Ascensión” ĝis la teroj de Porto Maldonado.

 

Ankaŭ Fratino Marianne Cope realigis paĝon de “eksterordinara apostolado” inter la lepruloj de Molokai, “la malbenita insulo” de Havajo, kie tiu religiulino starigis misiejon, restante dum 35 jaroj apud la lepruloj ĝis sia morto. Parolante en la angla, Benedikto la 16a reliefigis la “heroecan virton” de la novbeatulino, memorigante kiel estis ŝi la unika persono kiu respondis per kuraĝa “jes” al la episkopo, kiu lanĉis alvokon por la inaŭguro de la misiejo en la leprulejo. Jeso kiu fontis el la franciskana spiritualeco kiu animis Fratinon Marianne, superulino de la Kongregacio de la Franciskanaj Monaĥinoj de Syracuse. “Sendube la malavareco de Patrino Marianne estis, home parolante, ekzemplodona”.

Sed, rimarkigis Benedikto la 16a, “la bonaj intencoj kaj la manko de egoismo, per si mem, ne taŭge klarigas ŝian vokiĝon”, kiu fariĝas komprenebla, male - li asertis - en la perspektivo de kredo plene radikiĝinta en Kristo: “La Virgulino Maria akirigu al ni la donacon de konstanta fideleco je la Evangelio. Ŝi helpu nin sekvi la ekzemplon de la novaj beatulinoj kaj strebi senlace al sankteco”.

*   *   *

Maria Anna Barbara Cope, Barbara Koob (naskita en 1838 kaj mortinta en 1918), estas konata kiel Patrino Marianna de Molokai, insulo de Havajoj kie ŝi fariĝis fratino de la lepruloj. El Germanio kie ŝi naskiĝis ŝi migris apenaŭ 2-jara kun la familio al Usono. En 1862 ŝi eniris la trian franciskanan ordenon en Syracuse (Novjorko) kie ŝi havis diversajn taskojn. En 1883 kun aliaj fratulinoj ŝi atingas insulojn Havajojn por aranĝi asistadon al lepruloj. Ŝi pensas ke ŝi restos tie dum malmultaj semajnoj; male ŝi donacos al tiuj lokoj 35 jarojn de sia vivo. Insuloj Havajoj fakte estis la loko kien la registaro sendis ĉiujn infektitojn. Fratino Marianna fariĝis la daŭrigantino de la agado por la lepruloj de beata Damien de Veuster. Ŝi mortis en 1918 pro koratako.

 

Fratino Ascension Nicol Gońi naskiĝis en Tafalla, Hispanio, en 1868; 14-jaraĝa ŝi eniris la Kolegion de sankta Roza en Huesca. En 1886 ŝi eldiris la unuajn religiajn votojn kaj komencis labori kiel instruistino. En 1918 ŝi fondis la ordenon de la Domenikanaj misiistinoj de la Rozario. Post tuta vivo dediĉita al misiado, ŝi mortis en 1940 en Pamplona. Hodiaŭ la monaĥinoj de tiu ordeno estas 785, laboras por edukado, sanitaraj servoj (ĉefe por preventado) kaj en socialaj servoj.