Papo Benedikto la 16a (2005-     )

15.05.2005 - MESO DE PENTEKOSTO KUN PASTRAJ ORDINOJ

La Eklezio trarompu la barilojn de klasoj kaj rasoj,
kaj ĝi anoncu la pacon, donacon de la Spirito

Ĝi estis bela kaj kortuŝoplena liturgia ceremonio  tiu ĉi-matena en la baziliko de sankta Petro. En la tago de Pentekosto Benedikto la 16a ordinis 21 novajn pastrojn. La Papo parolis dum sia prediko pri la fajro kaj la vento de Pentekosto, kiuj anoncas al la mondo la pacon de Dio, kaj preĝis, antaŭ la Regina Coeli, fronte al grandega popolamaso en placo sankta Petro, por ke en la Eklezio ne ĉesu la florado de pastraj vokiĝoj.

La Spirito de Dio estas ponto inter la ĉielo kaj la tero. La Spirito de Dio en la vespermanĝejo lanĉas la Eklezion trans la Babelon de la divido de lingvoj, de la rasoj, de la fermo de la koroj, petante al la Apostoloj kaj al ĉiu el iliaj posteuloj, en la pastreco, esti universalaj servantoj de tiu lumo kaj de la paco de Kristo: kiu vivas en la Eŭkaristio, kiu havas la povon pardoni, kiu estas anoncata en la misiado.

Du tagojn post arigo de la roma pastraro ĉirkaŭ si kaj post la medito pri la servado de pastreco, Benedikto la 16a persone ordinis ĉi-matene 21 novajn pastrojn el tri kontinentoj, dum longdaŭra (3 horojn kaj 20 minutojn) kaj solena ceremonio en la baziliko de sankta Petro, en la tago de la granda festo de Pentekosto.

Prezentante la signifon de Pentekosto, la Papo reliefigis la bildojn kaj simbolojn el la liturgiaj legaĵoj de la Agoj de la apostoloj kaj de la Evangelio: la vento kaj la fajro, kiuj enirrompas en la Vespermanĝejon, la ĉeesto de Jesuo, kiu eniras kiam la pordoj estas fermitaj, elspirante la Spiriton.

Kaj kiam venis la Pentekosta tago, ili ĉiuj estis unuanime en unu loko. Kaj subite venis el la ĉielo sono kvazaŭ blovego de forta vento, kaj ĝi plenigis la tutan domon, kie ili sidis. Kaj al ili aperis disirantaj langoj kvazaŭ el fajro, kaj sidiĝis sur ĉiun el ili. Kaj ĉiuj pleniĝis de la Sankta Spirito, kaj komencis paroli aliajn lingvojn, kiel la Spirito donis al ili parolpovon. Kaj en Jerusalem tiam loĝis piaj Judoj el ĉiu nacio sub la ĉielo. Kaj kiam aŭdiĝis tiu sono, la homamaso kunvenis kaj miregis, ĉar ĉiu aparte aŭdis ilin paroli per lia propra dialekto. Kaj ĉiuj konfuziĝis kaj miris, dirante unu al alia: Rigardu! ĉu ne estas Galileanoj ĉiuj tiuj parolantoj?  Kiel do ni aŭdas ĉiu en sia dialekto, en kiu ni naskiĝis?  Partoj kaj Medoj kaj Elamanoj, kaj loĝantoj en Mezopotamio, Judujo, Kapadokio, Ponto kaj Azio, Frigio kaj Pamfilio, Egiptujo kaj la partoj de Libio apud Kireno, kaj pasloĝantaj Romanoj, Judoj kaj prozelitoj, Kretanoj kaj Araboj - ni aŭdas ilin paroli en niaj lingvoj la mirindaĵojn de Dio.  (Ago 2,1-11)

Kiam do estis vespero en tiu sama tago, la unua de la semajno, kaj kiam estis fermitaj la pordoj, kie la disĉiploj estis, pro timo antaŭ la Judoj, Jesuo venis kaj staris meze de ili, kaj diris al ili: Paco al vi.  Kaj dirinte tion, li montris al ili siajn manojn kaj sian flankon.  La disĉiploj do ĝojis, vidante la Sinjoron.  Jesuo denove diris al ili: Paco al vi; kiel la Patro sendis min, tiel ankaŭ mi vin sendas.  Kaj dirinte tion, li elspiris sur ilin, kaj diris: Ricevu la Sanktan Spiriton: kies pekojn vi pardonos, al tiuj ili estas pardonitaj; kies vi retenos, ili estas retenitaj (Joh 20, 19-23)

Tiuj samaj simboloj, la vento kaj la fajro - kiuj antaŭ jarcentoj sigelis la pakton de Dio kun la elektita popolo, kiu liberiĝis per tiu libereco ordigita de la dek Ordonoj - nun plivastigas la eventon de Sinajo. “La Sankta Spirito donacas la komprenon. Li superas la rompon kiu komenciĝis en Babelo - la konfuzo de la koroj, kiu starigas nin unuj kontraŭ la aliajn - kaj malfermas la landlimojn”.

La Eklezio devas ĉiam nove fariĝi tio, kio ĝi jam estas: ĝi devas malfermi la landlimojn inter la popoloj kaj trarompi la barilojn inter la klasoj kaj la rasoj. En ĝi ne povas esti forgesitoj nek malŝatatoj (...) La vento kaj fajro de la Sankta Spirito devas senĉese malfermi tiujn landlimojn kiujn ni, la homoj, daŭre starigas inter ni; ni devas ĉiam denove pasi el Babelo, el la enfermiĝo en ni mem, al Pentekosto”.

Benedikto la 16a poste parolis pri la sceno de la Vespermanĝejo. Jesuo eniras dum la pordoj estas fermitaj kaj diras al la disĉiploj: “Paco al vi!”. “Ni - li rimarkigis - fermas niajn pordojn daŭre, ni volas resti en sekureco kaj ne esti ĝenataj de aliaj nek de Dio”. Sed la paco, kiun Kristo anoncas, nuligas tian distancon: ĉi tiu saluto de la Sinjoro, deklaris Benedikto la 16a, “estas ponto, kiun Li starigas inter ĉielo kaj tero”.

“Li malsupreniras sur ĉi tiu ponto ĝis nin kaj ni povas supreniri, sur ĉi tiu ponto de paco, ĝis Lin. Sur tiu ĉi ponto, ĉiam kune kun Li, ankaŭ ni devas alveni ĝis la proksimulon, ĝis tiun, kiu bezonas nin. Ĝuste malaltiĝante kune kun Kristo, ni altiĝas ĝis Lin kaj ĝis Dion: Dio estas Amo kaj tial la malsupreniro, la malaltiĝo, kiun la amo petas de ni, estas samtempe la vera suriro. Ĝuste tiel, malaltigante nin, ni atingas la altecon de Jesuo Kristo, la veran altecon de la homa estulo.

Post la pacosaluto, daŭrigis la Papo “estas du decidaj gestoj: Kristo donas al la disĉiploj sian misiistan ordonon kaj sekve Li elspiras sur ilin la Sanktan Spiriton. Kiel en Genezo, Dio elspiras en la homon la dian blovon de la vivo, tiel Jesuo “elspiras sur la apostolojn kaj donas al ili laŭ nova maniero, pli granda, la ‘spiron’ de Dio”. Al tiu elspiro, substrekis la Papo, la Sinjoro kunligas la “povon pardoni”.

“La forto, kiu malfermas kaj superigas Babelon, estas la forto de la pardono. Jesuo povas donaci la pardonon kaj la povon pardoni, ĉar Li mem suferis la postsekvojn de la kulpo kaj ilin malaperigis ilin en la flamo de Sia amo. La pardono venas el la kruco; Li transformas la mondon per la amo kiu sin donas”.

La pardono estas “la maniero per kiu Dio venkas”, aldonis la Papo, kiu poste klarigis al la novpastroj kiel la spirita riĉeco de Pentekosto koncernas ilin. La paco-saluto de Jesuo en la Vespermanĝejo, li diris, elvokas antaŭ ĉio “la grandan misteron de la kredo, la Sanktan Eŭkaristion”. “Lasu vin esti altirataj ĉiam denove en la Sanktan Eŭkaristion, en la vivo-kunulecon kun Kristo. Konsideru kiel centron de ĉiu tago povi celebri ĝin laŭ inda maniero. Konduku la homojn ĉiam denove al tiu mistero. Helpu ilin, deirante el ĝi, alporti la pacon de Kristo en la mondon”.

“Krome, per la pastra ordino - daŭrigis Benedikto la 16a - vi metas vin en la mision de la apostoloj: la Sankta Spirito estas vento, sed ĝi ne estas amorfa. Li estas orda Spirito. Kaj Li manifestiĝas ĝuste ordigante la mision, en la sakramento de la pastreco, per kiu daŭras la paŝtista servado de la apostoloj. Pere de ĉi tiu paŝtista servado, vi estas enigitaj en la grandan serion de tiuj, kiuj, ekde Pentekosto, ricevis la apostolan mision”.

Fine, denove, esti sacerdotoj signifas akiri de Dio “la povon de la pardono”. La Papo difinis la Sakramenton de pentofaro “unu el la plej valorriĉaj trezoroj de la Eklezio, ĉar nur en la pardono, plenumiĝas la renoviĝo de la mondo”: “nenio povas plibonigi la mondon, se oni ne superas la malbonon. Kaj la malbonon oni povas superi nur pere de la pardono. Certe, ĝi devas esti efika pardono. Sed ĉi tiun pardonon povas doni al ni nur la Sinjoro. Pardono, kiu ne forigas la malbonon nur vorte, sed kiu reale transformas ĝin”.

JE REGINA COELI

Iom pli 20 minutojn post tagmezo, kiam finiĝis per granda aplaŭdo la ceremonio en la baziliko, Benedikto la 16a revenis al la apostola palaco kaj aperis je la fenestro de sia privata kabineto por la trapreĝo de Regina Coeli. Al la granda popolamaso ariĝinta en la placo - almenaŭ 50.000 personoj - la Papo unue pardonpetis pro la malfruo per kiu finiĝis la ceremonio en la baziliko. Poste li dankis Dion pro la novaj 21 pastroj donitaj de Dio al la Eklezio, invitante ĉiujn preĝi por ke “en Romo, samkiel en la tuta mondo, floru kaj maturiĝu multaj kaj sanktaj pastraj vokiĝoj”. La “feliĉa koincido inter la Pentekosto kaj la Pastraj Ordinoj - li aldonis - invitas min substreki la nedisigeblan ligon kiu ekzistas, en la Eklezio, inter la Spirito kaj la institucio”.

“Sen la Sankta Spirito, la Eklezio limiĝus je organizaĵo pure homa, plipezigita de siaj strukturoj mem. Sed, siavice, en la planoj de Dio la Spirito utiligas kutime la homajn peradojn por agi en la historio. Ĝuste pro tio Kristo, kiu starigis Sian Eklezion sur la fundamento de la Apostoloj alpremintaj sin ĉirkaŭ Petro, ĝin pliriĉigis per la donaco de Sia Spirito, por ke dum la jarcentoj Li ĝin konsolu kaj gvidu al la tuta kompleta vero”.

Post la mariala preĝo, la longa mateno finiĝis per la salutoj en la Papo en la germana kaj itala al kelkaj ĉeestantaj grupoj.