Papo Benedikto la 16a (2005-     )

MESO POR LA KOMENCO DE LIA PAPADO
Romo, 24. 04. 2005
Prediko

Legaĵoj:  Ago 4, 8-12 - Psa 117(118) - 1Pet 5, 1-5.10-11 - Joh 21, 15-19

Sinjoroj Kardinaloj,

honorindaj Fratoj en la episkopeco kaj pastreco,

distingitaj Aŭtoritatuloj kaj Membroj de la diplomataro,

karegaj Fratoj kaj Fratinoj!

Dum ja tri fojoj, dum ĉi tiuj tiom intensaj tagoj, la kanto de la litanioj de la sanktuloj akompanis nin: dum la funebra rito por nia Sankta Patro Johano Paŭlo la 2a; okaze de la eniro de la Kardinaloj en la Konklavon; kaj ankaŭ hodiaŭ, kiam ni denove ĉantis ilin per la alvoko: Tu illum adiuva - subtenu la novan posteulon de Sankta Petro. Ĉiufoje per tute aparta maniero mi sentis ĉi tiun preĝantan kanton kiel grandan konsolon. Kiom forlasitaj ni sentis nin post la forpaso de Johano Paŭlo la 2a! La Papo, kiu dum ja 26 jaroj estis nia Paŝtisto kaj gvidanto dum la irado tra ĉi tiu tempo. Li transpaŝis la sojlon al la alia vivo - enirante la misteron de Dio. Sed li ne plenumis ĉi tiun elpaŝon sola. Kiu kredas, tiu neniam estas sola - li ne estas tia dumvive, nek dum la morto. En tiu momento ni povis preĝalvoki al la sanktuloj de ĉiuj jarcentoj - liajn geamikojn, niajn gefratojn en la kredo, sciante, ke ili estos la vivanta procesio, kiu akompanas lin al la transa mondo, ĝis la gloron de Dio. Ni sciis, ke lia alveno estis atendita. Nun ni scias, ke li estas inter la siaj kaj ke li estas vere en sia hejmo. Denove, ni estis konsolataj plenumante la solenan eniron en konklavon, por elekti tiun, kiun la Sinjoro elektis. Kiel ni povis rekoni lian nomon? Kiel povis 115 Episkopoj, alvenantaj el ĉiuj kulturoj kaj landoj, trovi tiun, al kiu la Sinjoro deziris konfidi la mision ligi kaj malligi? Ankoraŭfoje, ni sciis tion: ni sciis, ke ni ne estas solaj, ke ni estas ĉirkaŭataj, kondukataj kaj gvidataj de la geamikoj de Dio. Kaj nun, en ĉi tiu momento, mi malforta servanto de Dio devas alpreni ĉi tiun senprecedencan taskon, kiu vere superas ĉiun homan kapablon. Kiel mi povas fari tion? Kiel mi kapablos fari tion? Vi ĉiuj, karaj geamikoj, ĵus preĝalvokis al la tuta sanktularo, reprezentita de kelkaj el la grandaj nomoj de la historio de Dio kun la homoj. Tiel, ankaŭ en mi revigliĝas ĉi tiu certeco: mi ne estas sola. Mi ne devas porti sola tion, kio en la realo neniu povus porti sola. La aro da sanktuloj min protektas, subtenas kaj portas. Kaj Via preĝado, karaj geamikoj, Vian indulgemon, Vian amon, Vian kredon kaj Vian esperon akompanas min. Fakte, al la komunumo de la sanktuloj ne apartenas nur la grandaj figuroj, kiuj estis antaŭ ni kaj pri kiuj ni konas la nomojn. Ni ĉiuj estas la komunumo de la sanktuloj, ni, baptitaj en la nomo de la Patro kaj de la Filo kaj de la Sankta Spirito, ni, kiu vivas el la donaco de la karno kaj sango de Kristo, pere de kiu Li volas nin transformi kaj igi nin similaj al Si mem. Jes, la Eklezio estas viva - jen la mirinda sperto de ĉi tiuj tagoj. Ĝuste dum la malĝojaj tagoj de la malsano kaj morto de la Papo, tio manifestiĝis laŭ mirinda maniero sub niaj okuloj: ke la Eklezio estas viva. Kaj la Eklezio estas juna. Ĝi portas en si la estontecon de la mondo kaj tial ĝi montras ankaŭ al ĉiu el ni la vojon al la estonteco. La Eklezio estas viva kaj ni vidas tion: ni spertas la ĝojon, kiun la Resurektinto promesis al la siaj. La Eklezio estas viva - ĝi estas viva, ĉar Kristo estas vivanta, ĉar Li vere resurektis. En la doloro, ĉeestanta sur la vizaĝo de la Sankta Patro dum la tagoj de Pasko, ni kontemplis la misteron de la pasiono de Kristo kaj samtempe ni tuŝis liajn vundojn. Sed en ĉiuj ĉi tagoj ni povis ankaŭ, laŭ profunda signifo, tuŝi la Resuktinton. Estis donite al ni sperti la ĝojon, kiun Li promesis, post mallonga tempo de mallumo, kiel frukton de lia Resurekto.

La Eklezio estas viva - tiele mi salutas kun granda ĝojo kaj dankemo vin ĉiujn, kiuj estas ĉi tie arigitaj, honorindaj Kunfratoj Kardinaloj kaj Episkopoj, karegaj pastroj, diakonoj, paŝtistaj agantoj, katekizistoj. Mi salutas vin, religiulojn kaj religiulinojn, atestantojn de la transfiguranta ĉeesto de Dio. Mi salutas vin, laikajn fidelulojn, enmerĝigitajn en la granda spaco de la konstruo de la Regno de Dio kiu vastiĝas en la mondo, en ĉiu vivoesprimo. La parolado fariĝas plena je amemo ankaŭ en la saluto, kiun mi adresas al ĉiuj, kiuj, renaskitaj en la sakramento de la Bapto, ne estas ankoraŭ en plena kunuleco kun ni; kaj al vi, gefratoj de la hebrea popolo, al kiu ni estas ligitaj de granda komuna spirita havaĵo, kies radikoj fontas el la nerevokeblaj promesoj de Dio. Mia penso iras, fine - kvazaŭ ondo kiu plivastiĝas - al ĉiuj homoj de nia epoko, kredantoj kaj nekredantoj.

Karaj geamikoj! En ĉi tiu momento mi ne bezonas prezenti programon de regado. Kelkajn trajtojn de tio, kion mi konsideras mia tasko, mi jam povis prezenti per mia mesaĝo de merkredo la 20a de aprilo; ne mankos aliaj okazoj por fari tion. Mia vera programo de regado estas ne fari mian volon, nek celi miajn ideojn, sed meti min je aŭskulto, kun la tuta Eklezio, de la parolo kaj de la volo de la Sinjoro kaj lasi min esti gvidata de Li, tiel ke Li mem gvidu la Eklezion dum ĉi tiu horo de nia historio. Anstataŭ ol prezenti programon, mi volus simple klopodi komenti la du signojn, per kiuj oni liturgie simbolas la alprenon de la Petra Servado; ambaŭ ĉi tiuj signoj, cetere, respegulas, ankaŭ precize, tion, kion oni proklamas dum la hodiaŭaj legaĵoj.

La unua signo estas la Paliumo, teksaĵo el pura lano, kiun oni metas sur miajn ŝultrojn. Ĉi tiun malnovegan signon, kiun la Episkopoj de Romo portas ekde la 4a jarcento, oni povas konsideri kiel bildon de la jugo de Kristo, kiun la Episkopo de ĉi tiu urbo, la Servanto de la Servantoj de Dio, prenas sur siajn ŝultrojn. La jugo de Dio estas la volo de Dio, kiun ni akceptas. Kaj ĉi tiu volo ne estas por ni ekstera pezo, kiu premas nin kaj forprenas nian liberecon. Koni tion, kion Dio volas, koni kiu estas la vojo de la vivo - ĉi tiu estis la ĝojo de Izraelo, estis ĝia granda privilegio. Ĉi tiu estas ankaŭ nia ĝojo: la volo de Dio ne fremdigas, ĝi nin purigas, seeble laŭ maniero ankaŭ doloriga kaj tiel ĝi kondukas nin al ni mem. Tiel, ni ne servas nur Lin, sed la savon de la tuta mondo, de la tuta historio. En la realo, la simbolismo de la Paliumo estas des pli konkreta: la ŝafida lano celas reprezenti la perdiĝintan ŝafon aŭ ankaŭ tiun malsanan kaj tiun malfortan, kiun la paŝtisto metas sur siajn ŝultrojn kaj kondukas al la akvoj de la vivo. La parabolo pri la perdiĝinta ŝafo, kiun la paŝtisto serĉas en la dezerto, estis por la Patroj de la Eklezio bildo de la mistero de Kristo kaj de la Eklezio. La homaro - ni ĉiuj - estas la perdiĝinta ŝafo, kiu, en la dezerto, ne plu trovas la vojon. La Filo de Dio ne toleras tion; Li ne povas forlasi la homaron en tia mizera kondiĉo. Li ekstaras, forlasas la gloron de la ĉielo, por retrovi la ŝafeton kaj sekvi ĝin, ĝis la krucon. Li ŝarĝas siajn ŝultrojn per ĝi, portas nian homecon, portas nin mem. Li estas la bona paŝtisto, kiu oferas sian vivon por la ŝafoj. La Paliumo diras, antaŭ ĉio, ke ni ĉiuj estas portataj de Kristo. Sed samtempe ĝi invitas nin porti unuj la aliajn. Tiel, la Paliumo fariĝas la simbolo de la misio de la paŝtisto, pri kiu parolas la dua legaĵo kaj la Evangelio. La sankta zorgado de Kristo devas animi la paŝtiston: por li ne estas motivo de indiferenteco la fakto, ke multaj personoj vivas en la dezerto. Kaj estas multaj formoj de dezerto. Estas la dezerto de la malriĉeco, la dezerto de la malsato kaj de la soifo, estas la dezerto de la forlasiteco, de la soleco, de la detruita amo. Estas la dezerto de la mallumo de Dio, de la malpleniĝo de la animoj, sen plu konscio pri la digno kaj irado de la homo. La eksteraj dezertoj multobliĝas en la mondo, ĉar la internaj dezertoj fariĝis tiom vastaj. Tial la trezoroj de la tero ne plu estas je la servo de la starigo de la ĝardeno de Dio, en kiu ĉiuj povu vivi, sed ili estas servigataj por la potencoj de ekspluatado kaj detruado. La Eklezio en sia tuteco, kaj la Paŝtisto en ĝi, kiel Kristo devas ekiri, por konduki la homojn ekster la dezerton, al la loko de la vivo, al la amikeco kun la Filo de Dio, al Tiu, kiu donas al ni la vivon, la vivon en pleneco. La simbolo de la ŝafido havas plian aspekton. En la malnova Oriento estis kutimo, ke la reĝoj elektu sin mem kiel paŝtistojn de sia popolo. Ĉi tiu estis bildo de ilia povo, cinika bildo: la popoloj estis por ili kiel ŝafoj, je kiuj la paŝtistoj povis disponi laŭplaĉe. Dum la paŝtisto de ĉiuj homoj, la vivanta Dio, fariĝis Li mem ŝafido, Li ekstaris je la flanko de la ŝafidoj, de tiuj, kiuj estas tretitaj kaj mortigitaj. Ĝuste tiel Li malkaŝas sin kiel la veran paŝtiston: “Mi estas la bona paŝtisto... mi demetas mian vivon por la ŝafoj”, diras Jesuo pri si mem (Joh 10, 14 kaj postaj). Ne estas la povo kiu elaĉetas, sed la amo! Jen la signo de Dio: Li mem estas amo. Kiomfoje ni dezirus ke Dio montru sin pli forta. Ke Li malmole batu, malvenkigu la malbonon kaj kreu pli bonan mondon. Ĉiuj ideologioj de la povo pravigas sin tiel, pravigas la detruon de tio, kio estus kontraŭ la progreso kaj la liberigo de la homaro. Ni suferas pro la pacienco de Dio. Sed tamen ni ĉiuj bezonas Lian paciencon. Dio, kiu fariĝis ŝafido, diras al ni, ke la mondon savas la Kruco, ne la krucumantoj. La mondo estas elaĉetita de Dio kaj detruita de la senpacienco de la homoj.

Unu el la fundamentaj karakterizoj de la paŝtisto devas esti la amo al la homoj, kiuj estis konfiditaj al li, samkiel li amas Kriston, je kies servado li estas. “Paŝtu miajn ŝafojn”, diras Kristo al Petro, kaj al mi en ĉi tiu momento. Paŝti signifas ami, kaj ami signifas ankaŭ esti pretaj suferi. Ami signifas doni al la ŝafoj la veran bonon, la nutraĵon de la vero de Dio, de la parolo de Dio, la nutraĵon de lia ĉeesto, kiun Li donas al ni en la Sanktega Sakramento. Karaj geamikoj, en ĉi tiu momento mi povas diri nur: preĝu por mi, por ke mi lernu pli kaj pli ami la Sinjoron. Preĝu por mi, por ke mi lernu pli kaj pli ami Lian ŝafaron - vin, la Sanktan Eklezion, ĉiun el vi unuope kaj vin ĉiujn kune. Preĝu por mi, por ke mi ne fuĝu, pro timo, fronte al la lupoj. Ni preĝu unuj por la aliaj, por ke la Sinjoro nin portu kaj por ke ni lernu porti unuj la aliajn.

La dua signo, per kiu estas reprezentata en la hodiaŭa liturgio la enoficiĝo en la Petra Servado, estas la livero de la ringo de la Fiŝkaptisto. La voko de Petro esti paŝtisto, kiun ni aŭskultis en la Evangelio, sekvas la rakonton de abunda fiŝkaptado: post nokto, dum kiu ili mallevis la retojn sensukcese, la disĉiploj vidas sur la bordoj de la lago la resurektintan Sinjoron. Li ordonas al ili ankoraŭfoje iri por fiŝkapti kaj jen, ke la reto tiom pleniĝas, ke ili ne sukcesas retiri ĝin; 153 grandaj fiŝoj: “kvankam estis tiel multaj, tamen la reto ne disŝiriĝis” (Joh 21,11). Ĉi tiu rakonto, je la fino de la surtera irado de Jesuo kun siaj disĉiploj, korespondas al rakonto de la komenco: ankaŭ tiam la disĉiploj kaptis neniun fiŝon dum la tuta nokto; ankaŭ tiam Jesuo invitis Simonon forŝovi ĝis la profundo ankoraŭfoje. Kaj Simono, kiun oni ankoraŭ ne nomis Petro, donis la mirindan respondon: “Estro, laŭ via diro mi mallevos la retojn!”. Kaj jen la atribuado de la misio: “Ne timu; de nun vi estos kaptisto de homoj” (Luk 5,1-11). Ankaŭ hodiaŭ oni diras al la Eklezio kaj al la Posteuloj de la Apostoloj forŝovi ĝis la profundo en la maron de la historio kaj mallevi la retojn, por konkeri la homojn al la Evangelio - al Dio, al Kristo, al la vera vivo. La Patroj dediĉis tre apartan komenton ankaŭ al ĉi tiu unika tasko. Ili diras tion ĉi: por la fiŝo, kreita por la akvo, estas mortiga afero esti levita el la maro. Oni ĝin forprenas el ĝia vivodona elemento por esti utila kiel nutraĵo por la homo. Sed en la misio de la kaptisto de la homoj, okazas la malo. Ni homoj vivas alienitaj, en la salaj akvoj de sufero kaj de morto; en maro da obskureco sen lumo. La reto de la Evangelio fortiras nin el la akvoj de la morto kaj portas nin en la brilegon de la lumo de Dio, en la veran vivon. Kaj ĝuste tiel, en la misio de kaptisto de homoj, sekvante Kriston, necesas forporti la homojn el la sala maro de ĉiuj alieniĝoj al la tero de la vivo, en la direkto al la lumo de Dio. Estas ĝuste tiel ĉi: ni ekzistas por montri Dion al la homoj. Kaj nur kie oni vidas Dion, tie vere komenciĝas la vivo. Nur kiam ni renkontas en Kristo la vivantan Dion, ni konas kio estas la vivo. Ni ne estas la hazarda kaj sensenca produkto de evolucio. Ĉiu el ni estas frukto de penso de Dio. Ĉiu el ni estas dezirata, ĉiu el ni estas amata, ĉiu el ni estas necesa. Nenio pli bela estas ol esti atingataj, surprizitaj de la Evangelio, de Kristo. Nenio pli bela estas ol koni Lin kaj komuniki al la aliaj la amikecon kun Li. La tasko de la paŝtisto, de la kaptisto de homoj povas ofte aspekti laciga. Sed ĝi estas tasko bela kaj granda, ĉar finfine ĝi estas servo al la ĝojo, al la ĝojo de Dio, kiu volas eniri en la mondon.

Mi deziras ĉi tie rimarkigi ankoraŭ plian aferon: ĉu en la bildo de la paŝtisto ĉu en tiu de la fiŝkaptisto tre eksplicite reliefiĝas la voko al unueco. “Aliajn ŝafojn mi havas, kiuj ne estas de ĉi tiu gregejo; ilin ankaŭ mi devas alkonduki, kaj ili aŭskultos mian voĉon; kaj estos unu grego, unu paŝtisto” (Joh 10,16), diras Jesuo je la fino de la parolado pri la bona paŝtisto. Kaj la rakonto pri la 153 grandaj fiŝoj finiĝas per la ĝojoplena konstato: “kvankam estis tiel multaj, tamen la reto ne disŝiriĝis” (Joh 21,11). Ho ve, amata Sinjoro, ĝi nun disŝiriĝis! ni volus diri ĉagrenitaj. Sed ne - ni ne devas esti malĝojaj! Ni ĝoju pro Via promeso, kiu ne senesperigas, kaj ni faru ĉion eblan por trairi la vojon al unueco, kiun Vi promesis al ni. Ni memoras ĝin dum la preĝado al la Sinjoro, kiel almozuloj: jes, Sinjoro, memoru tion, kion Vi promesis. Faru, ke ni estu unu paŝtisto kaj unu grego! Ne permesu, ke Via reto disŝiriĝu kaj helpu nin esti servantoj de la unueco!

En ĉi tiu momento mia memoro revenas al la 22a de oktobro 1978, kiam Papo Johano Paŭlo la 2a komencis sian paŝtistan servadon ĉi tie en placo sankta Petro. Ankoraŭ, kaj daŭre, reeĥas en miaj oreloj liaj tiamaj vortoj: “Ne timu, malfermu eĉ malfermegu la pordojn al Kristo!”. La Papo parolis al la fortuloj, al la potenculoj de la mondo, kiuj timis ke Kristo povus forporti ion el ilia povo, se oni lasus Lin eniri kaj se ili koncedus la liberecon al la kredo. Jes, Li certe estus forportinta ion de ili: la regado de koruptado, de la renverso de la juro, de arbitreco. Sed Li nenion forportus el tio, kio apartenas al la libereco de la homo, al lia digno, al la starigo de justa socio. La Papo parolis krome al ĉiuj homoj, ĉefe al la gejunuloj. Ĉu ne ni ĉiuj havas iel la timon - se ni lasas, ke Kristo komplete eniru en nin, se ni malfermas nin al Li - la timon, ke Li povas forporti ion de nia vivo? Ĉu verŝajne ni ne timas rezigni je io granda, unika, kio igas la vivon tiom bela? Ĉu ni ne riskas troviĝi poste en angoro kaj senigitaj je la libereco? Kaj ankoraŭfoje la Papo volis diri: ne! kiu enirigas Kriston, tiu perdas nenion - absolute nenion el tio, kio igas la vivon libera, granda kaj bela. Ne! nur en tiu amikeco ege malfermiĝas la pordoj de la vivo. Nur en tiu amikeco malfermiĝas reale la grandaj potencivoj de la homa kondiĉo. Nur en tiu amikeco ni spertas tion, kio estas bela kaj tion, kio liberigas. Tiel, hodiaŭ, mi deziras, kun granda forto kaj granda konvinko, deirante el la sperto de longa persona vivo, diri al vi, karaj gejunuloj: ne timu Kriston! Li nenion forprenas kaj ĉion donas. Kiu sin donas al Li, tiu ricevas la centoblon. Jes, malfermu, malfermegu la pordojn al Kristo - kaj vi trovos la veran vivon. Amen.