Papo Benedikto la 16a (2005)

20.04.2005, MESO POR LA FERMO DE LA KONKLAVO

LAŬ LA VOJOJ DE LA 2a VATIKANA KONCILIO

Kolegia kunuleco, ekumenismo, dialogo kun la aliaj religioj kaj civilizacioj, por la unueco kaj paco de la tuta homa familio, havante la Eŭkaristion kiel konstantan centron kaj fonton de la Petra servado. Jen la ĉefaj firmaj deklaroj entenitaj en la unua parolado de Papo Benedikto la 16a, kiu ankaŭ adresis kortuŝitan penson al sia antaŭulo kaj apartan ĉirkaŭbrakon al la junularo.

Lia unua tago kiel Papo finiĝis per vizitoj kaj eliro el Vatikano.

En la Siksta Kapelo Papo Ratzinger celebris sian unuan Papan Meson por la fermo de la konklavo, celebritan en la latina. “Tasko de la posteulo de Petro estas briligi la lumon de Kristo, ne tiun propran, sed tiun de Kristo”, deklaris Benedikto la 16a dum la longa parolado, kiun li eldiris fine de la Meso. Sed multaj pliaj estis la gravaj vortoj kaj la frazoj plenaj je signoj. Multaj estis ankaŭ la aludoj pri Johano Paŭlo la 2a kaj pri la sindevigo “apliki la 2an vatikanan Koncilion”.

“Johano Paŭlo la 2a lasas Eklezion pli kuraĝa, pli libera, pli juna”, jen kelkaj el la vortoj, kiun Benedikto la 16a dediĉis al sia antaŭulo: “Ŝajnas al mi senti lian fortan manon, kiu premas la mian - li klarigis - ŝajnas al mi, vidi liajn ridentantajn okulojn kaj aŭskulti liajn vortojn: ‘Ne timu’”. Ankaŭ pro tio la nova Papo sentis, ke li estas subtenata fronte al la “grandega pezo de la respondecoj”, kiuj - li diris - “verŝiĝas sur miajn kompatindajn ŝultrojn”. Kaj li substrekas tion rekonante, ke li havas du sentojn kontrastajn inter si: “Unuflanke estas sento de netaŭgeco kaj de homa agitiĝo - li rekonis - kaj aliflanke, mi havas profundan dankemon al Dio”. Sed li klarigis, ke unuarangas la intima dankemo por la donaco de la Dia Mizerikordo kaj tuj li esprimis sian certecon: “Kaj certe senmezura estas la dia potenco, je kiu mi povas kalkuli”, klarigante, ke “la Sinjoro volis igi min ŝtono sur kiu ĉiuj povos baziĝi kun sekureco”.

Li elvokis la riĉecon de la Papado de Johano Paŭlo la 2a kaj tion, kion li difinis “la tempo de eksterordinara graco” travivita de ĉiuj je lia morto kaj dum lia funebra rito, tempo dum kiu oni perceptis - li diris - “la potencon de Dio, kiu pere de Sia Eklezio volas formi el ĉiuj popoloj grandan familion”. Kaj Benedikto la 16a priskribis sian sindevigon kiel posteulo de Petro: “Mi volas deklari kun forto la firman intencon daŭrigi la sindevigon por apliko de la 2a vatikana Koncilio”. “Ĝuste ĉi-jare estos la 40a datreveno de la fino de tiu Koncilio (la 8an de decembro 1965)”, memorigis Benedikto la 16a, substrekante, ke “kun la paso de la jaroj, la konciliaj Dokumentoj ne perdis aktualecon; ĝiaj instruoj eĉ fariĝas aparte taŭgaj en rilato kun la novaj temoj de la Eklezio kaj de la nuntempa globalizita socio”.

La mencio de la Koncilio estas forta ankaŭ kiam, per penso adresita al la kardinaloj kaj episkopoj, li deklaris, ke “la posteulo de Petro kaj la episkopoj posteuloj de la Apostoloj devas esti inter si profunde unuigitaj”. Parolante pri “kolegia kunuleco” li klarigis, ke, kvankam laŭ la diverseco de la roloj kaj funkcioj de la Roma Pontifiko kaj de la Episkopoj, tia kunuleco estas je la servo de la Eklezio kaj de la unueco en la kredo”. Benedikto reuzas ĝuste la esprimon “posteulo de Petro” por paroli pri si aŭ pli bone, por paroli pri la alprenendaj taskoj: “Unuaranga tasko” li difinis la “laboron sen ŝpari energiojn por la rekonsistigo de la plena kaj videbla unueco de ĉiuj sekvantoj de Kristo”. “Ĉi tiu estas lia ambicio, ĉi tiu estas lia urĝa devo”, diris Benedikto la 16a, parolante “per la tria pronomo”. Poste li klarigis, ke li “volas akceli la fundamentan celon de ekumenismo”, substrekante, ke “ne sufiĉas la elmontroj de bonaj sentoj. Necesas konkretaj gestoj, kiuj eniru en la animojn kaj skuu la konsciencojn, instigante ĉiujn al tiu interna konvertiĝo, kiu estas la antaŭkondiĉo por ĉiu progreso laŭ la vojo de ekumenismo”.

Kaj kun sia penso adresita al ĉies esperoj, Benedikto la 16a memorigis ankoraŭfoje la funebraĵojn por Johano Paŭlo la 2a, kiam - li reliefigis - “al li rigardis konfidoplene la tuta mondo. Ŝajnis al multaj, ke tiu intensa partopreno, plivastigita ĝis la limojn de la planedo fare de la soci-komunikiloj, estus kvazaŭ unuvoĉa helpopeto adresita al la Papo fare de la hodiaŭa homaro, kiu, agitita de necertecoj kaj timoj, pridemandas sin pri la estonteco”.

Benedikto la 16a parolis pri si kaj siaj respondecoj, kiam li deklaris: “Mi min adresas al ĉiuj, ankaŭ al tiuj kiuj sekvas alian religion aŭ kiuj simple serĉas respondon al la fundamentaj demandoj de la vivo kaj ankoraŭ ne trovis ĝin. Al ĉiuj mi adresas min per simpleco kaj amemo, por certigi ke la Eklezio volas daŭrigi interplekti kun ili malfermitan kaj sinceran dialogon, je la serĉo de la aŭtentika bono de la homo kaj de la socio”.

“Mi preĝe alvokas de Dio la unuecon kaj la pacon por la homa familio - li diris - kaj mi deklaras la memdisponon de ĉiuj katolikoj kunlabori por aŭtentika sociala evoluo, kiu respektu la dignon de ĉiu homa estulo”. Kaj lia sindevigo esprimiĝis ĝuste per promeso, kiam li diris: “Mi ne ŝparos klopodojn kaj sindediĉon por daŭrigi la promesplenan dialogon startigitan de miaj honorataj Antaŭuloj kun la diversaj civilizacioj, por ke el reciproka kompreno fontu la kondiĉoj por estonteco pli bona por ĉiuj”.

Memoriginte, ke la Papado “komenciĝas kiam la Eklezio travivas la specialan Jaron dediĉitan al la Eŭkaristio”, Benedikto la 16a deklaris: “Kiel eblas ne ekkapti en ĉi tiu providenca koincido elementon, kiu devas karakterizi la paŝtistan servon al kiu mi estas vokata?”. Kaj li klarigis: “La Eŭkaristio, koro de la kristana vivo kaj fonto de la evangelizanta misio de la Eklezio, ne povas ne konsistigi la konstantan centron kaj fonton de la Petra servado, kiu estis konfidita al mi”.

Parolante pri la estonteco, Papo Benedikto la 16a adresiĝis al la gejunuloj, kiujn li difinis “privilegiaj interparolantoj de Papo Johano Paŭlo la 2a”. Al ili - li aldonis - iras mia amema ĉirkaŭbrako, atendante, se plaĉos al Dio, renkonti ilin en Kolonjo okaze de la venonta Monda Tago de la Junularo”. Al la junularo li promesis: “Kun vi mi daŭrigos dialogi, aŭskultante viajn esperojn, en la celo helpi vin renkonti pli kaj pli profunde la vivantan Kriston”.

Kiel subtenon por ĉi tiu promeso, li preĝe alvokis la patrinecan peradon de Sanktega Maria, en kies manojn - li diris - mi metas la nuntempon kaj la estontecon de mia persono kaj de la Eklezio. Ke intervenu per sia intercedo ankaŭ la Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo kaj ĉiuj Sanktuloj”.

Papo Benedikto la 16a finis sian paroladon per “speciala kaj amema beno”, kiun, li diris, li formulis havante en la menso “tiujn, kiuj partoprenas en la rito kaj tiujn, kiuj aŭskultas pere de televido kaj radio”.