Internacia Katolika Unuigxo Esperantista

Emblemo de IKUE

 

 

25an de aprilo 2005

 

INTENSA TAGO POR BENEDIKTO LA 16a

 

Ĝi estis intensa tago por Benedikto la 16a, inter la renkonto kun la samnacianoj, tiu kun la religiaj delegacioj kiuj hieraŭ partoprenis en la Meso por la komenco de la Papado, kaj la unua oficiala vizito ekster la muregoj, por omaĝi al la tombo de Paŭlo Apostolo
en la roma baziliko al li dediĉita.

 

Benedikto la 16a lanĉas mesaĝon al la aliaj religioj
La ĉirkaŭbrako al la germanaj fideluloj

Unua oficiala vizito “ekster la muregoj”

 

NI KUNE FARIĜU PACOFARANTOJ

Ĝi estis la invito de Benedikto la 16a al la delegitoj de la kristanaj Eklezioj, ekleziaj komunumoj kaj de aliaj religiaj tradicioj, akceptitaj ĉi-matene en la Salono Klementa. La Papo kun forto redeklaris la sindevigon de la katolika Eklezio labori por la unueco de la Kristanoj. Sekve, li dankis la reprezentantojn de la religioj, kiuj volis ĉeesti dum la Meso por la komenco de la papado, samkiel dum la momentoj de adiaŭo al la priplorita antaŭulo Johano Paŭlo la 2a.

“Laŭ la spuroj de miaj antaŭuloj, aparte Paŭlo la 6a kaj Johano Paŭlo la 2a, mi sentas la bezonon redeklari kun forto la nerezigneblan sindevigon, kiun alprenis la dua vatikana Koncilio, laŭiri la vojon al la unueco de la kristanoj”. Tion diris Benedikto la 16a, kiu resubstrekis ke “la irado al la plena unueco, kiun volis Jesuo por siaj disĉiploj” implicas “konkretan obeemon por ke la Spirito donu al la Eklezio kuraĝon, dolĉecon, firmecon kaj esperon por konkeri ĉi tiun celatingon”. Aliflanke, ĝi implicas ankaŭ daŭran preĝadon por ricevi de la Bona Paŝtisto la donacon de la unueco de lia popolo.

“Salutante vin, mi deziras danki la Sinjoron, kiu nin benis per sia mizerikordo kaj verŝis en nin sinceran memdisponon igi nia lian preĝon: ut unum sint (ke ĉiuj estu unu). Li igis nin tiel pli kaj pli konsciaj pri la graveco iri en la direkto al la plena kunuleco”.

“Kun frata amikceco - daŭrigis la Papo - ni povas interŝanĝi la donacojn ricevitajn de la Spirito kaj ni sentas nin puŝataj kuraĝigi unuj la aliajn ĉar ni anoncas Kriston kaj lian mesaĝon al la mondo, kiu ofte hodiaŭ aperas ofte perturbita kaj malpaca, malkonscia kaj indiferenta”. Multe da irado oni plenumis dum la jaroj de la papado de Johano Paŭlo la 2a, evidentigis Benedikto la 16a, aldonante, ke la partopreno en la funebro de la Eklezio por la forpaso de ĝia Paŝtisto montris “kiom vera kaj granda estas la komuna pasio por la unueco”.

Nia renkontiĝo - aldonis la Papo en la franca - estas aparte signifa. Via ĉeesto “trans tio, kio dividas nin kaj kio ĵetas ombrojn sur nian plenan kaj videblan kunulecon” estas signo de helpo por la episkopo de Romo.

Poste, parolante an la angla, li adresiĝis al la reprezentantoj de la aliaj religiaj tradicioj. Apartan dankon li adresis al la islama komunumo. Benedikto la 16a esprimis sian ĝojon pro “la kresko de la dialogo inter islamanoj kaj kristanoj, je loka kaj internacia nivelo”. Li tiel certigis, ke la Eklezio “volas daŭrigi la konstruon de pontoj de amikeco inter la sekvantoj de ĉiu religio”. La akcelo de la paco, li aldonis, estas neevitebla sindevigo por ĉiuj kredantoj.

Je la komenco de mia Papado mi adresas al vi kaj al ĉiuj kredantoj de la religiaj tradicioj, kiujn vi reprezentas, samkiel al ĉiuj kiuj serĉas per sincera koro la Veron, fortan inviton kune fariĝi pacofarantoj, en reciproka sindevigo de komprenemo, respekto, amo.

La mondo en kiu ni vivas, konstatis la Papo, estas ofte “markita de konfliktoj, perforto kaj milito, sed ĝi arde volas la pacon, paco kiu estas super ĉio donaco de Dio, paco por kiu ni devas senĉese preĝi”. La paco, jen la atentigo de la Papo, estas “devo al kiu ĉiuj personoj estas vokataj, sed ĉefe tiuj kiuj konfesas religian kredon”. Niaj klopodoj por “nutri la dialogon - li finis - estas valida kontribuo por konstrui la pacon sur firmaj fundamentoj”. Estas tial necese “devigi sin por aŭtentika kaj sincera dialogo, konstruita sur la respekto de la digno de ĉiu homa estulo” kreita laŭ bildo kaj en simileco kun Dio.

 revenu supren

 

 

LA ĜOJO KAJ LA KONFIDO DE LA PAPO JE LA “JUNA EKLEZIO” KIU ARIĜOS EN KOLONJO.

Dum la aŭdienco kun la germanaj pilgrimuloj, Benedikto la 16a faris konfidon pri sia elekto: mi faris nenion por esti elektita, mi diris mian jeson.

Papo elektita de la volo de Dio. Papo, kiu ne petis nek esperis je la elekto, konscia pri sia netaŭgeco. Papo “adoptita” de Romo, sed ĉiam profunde ligita al siaj germanaj kaj bavaraj originoj. Papo, kiu konfidas ke la integreco de Eklezio, kiun li taksas viva kaj juna, ne estas makulita de materiismo kaj maljustaĵoj, Eklezio kies spegulo estas en la konscienco de tiuj geknaboj, kiuj, post malpli ol 4 monatoj, ĉeestos dum la monda tago de la junularo en Kolonjo. Inter aplaŭdoj, kelkaj spritaĵoj kaj multaj ridetoj, okazis ĉi-matene, en la aŭlo Paŭlo la 6a, la aŭdienco de Benedikto la 16a al la germanaj pilgrimuloj, kiuj alvenis al Romo por la Meso de la komenco de lia papado.

 

La aŭdiencon oni travivis donante voĉon al la koro, al la personaj rememoroj. Post la ceremonio post la komenco de la papado - kies kolektiva sento pri festado enestis en la kadro de solena ritaro, markita de gestoj el alta simbola valoro - por Benedikto la 16a alvenis ĉi-matene la momento de la sentoj kaj de la privata rakonto, en la pli libera kaj familieca kadro de la renkontiĝo kun la germanaj pilgrimuloj. Ses aŭ sepmil da ili ariĝis ĉirkaŭ la Papo, kiu ne ŝparis al ili konfidencojn pri sia elekto, petante subtenon kaj komprenemon.

Jam je la momento de la eniro de la Papo en la aŭlon, kun orgena muziko fone, oni perceptis la etoson de entuziasmo, por tiel diri “pli intima”. Benedikto la 16a, ridetanta, premis dekojn kaj dekojn da manoj, pasante en la mallarĝa koridoro estigita meze de la fideluloj, kaj li atingis sian lokon, ŝerce pardonpetante, ĉar li atendigis la ĉeestantojn dum 20 minutoj (“Pardonu mian malfruon, ĉar la germanoj kutimas esti tre akurataj. Mi iom italiĝis”). La ŝerca rimarko des pli varmigis la etoson en ĉeestantaro inter kiuj aperis la flagoj de Bavario, devenlando de la Papo. Vidante ilin, Benedikto la 16a diris, ke li restis bavara ankaŭ kiel episkopo de Romo, malgraŭ ke li vivas en la itala ĉefurbo ekde 23 jaroj. Inter ĉi tiuj du geografiaj regionoj, li rimarkigis, okazis fruktodona interŝanĝo, dum la jarcentoj. Bavario kaj Romo ĉiam havis bonajn rilatojn kaj el Romo al Bavario alvenis la Evangelio. Poste, en la 18a jarcento, ankaŭ el Bavario alvenis donaco al la Eklezio, pere de la sankta bavara kapucena pastro Konrado, sed ankaŭ pere de pastro Rupert Mayer, la jezuito kiu defiis Hitleron.

La aŭskulto de la pilgrimuloj fariĝis malpli bruanta kaj pli atenta kiam Benedikto rakontis ion pri sia elekto, kvankan sen rompi la sekreton, kiel li klarigis. La Papo malkaŝis, ke li neniam pensis esti elektita, nek ke li agis por ke tio okazu, aldonante, ke li rememoris, kiam la elekto aperis jam certa - (“kiam mi vidis, ke alproksimiĝas tiu gilotino”) la vortojn entenitajn en letero, kiun kardinalo donis al li. Tiu ĉi memorigis al li, ke se la Sinjoro estus adresinta al li sian “sekvu min”, tiam li estus devinta rememori tion, kion li diris dum la funebra rito por Johano Paŭlo la 2a kaj ne rifuzi la vokon. “Mi preĝis la Sinjoron, por ke Li elektu alian pli fortan, sed evidente Li ne aŭskultis min”.

La vojoj de la Sinjoro ne estas komfortaj, aldonis Benedikto la 16a,  sed ni ne estas faritaj por resti komforte kaj sekve li povis fari nenion krom diri jes. Ĝuste dum la tagoj de la morto de Johano Paŭlo la 2a, li aldonis, aperis klare al ĉiuj, ke li estis perceptata kiel patro, kaj sekve la Eklezio ne estas enfermita en si mem, sed ĝi estas de ĉiuj: la Eklezio - denove diris la Papo meze de aplaŭdoj - ne estas maljuna, sed ĝi estas juna, redeklarante, ke li rigardas kun ĝojo al la rendevuo en Kolonjo, kie la gejunuloj kaj la mondo renkontiĝos kun Jesuo.

Antaŭ ol fini sian saluton, Benedikto la 16a adresis sin rekte al la koro de siaj samnacianoj, petante al ili kune iri; la Papo konfidas je ili, kaj samtempe li petis komprenemon por la eventualaj eraroj, je kiuj neniu estas imuna, kaj konfidon. Granda aplaŭdo sigelis ĉio tiujn vortojn, kun la tuta ĉeestantaro kiu ekstaris por esprimi sian ŝaton. La Papo finis per la Patro Nia kaj la Saluton Maria, havante apud si du germanajn kardinalojn, Meissner de Kolonjo kaj Wetter de Munkeno, kiu estis lia posteulo en la germana diocezo, kaj kiu donacis al la Papo fajne ĉizitan oran surbrustan krucon.

  revenu supren

 

 

 

LA VIZITO AL LA BAZILIKO DE SANKTA PAŬLO:

“MISIISTO KIEL PAPO WOJTYŁA”

Unua publika eliro post la elekto, tiu al la baziliko de sankta Paŭlo, kie Benedikto la 16a alvenis hodiaŭ postttagmeze, je la horo 18.20, akceptita de miloj da personoj interne kaj ekstere, tiom multaj kiom oni ne atendis, kaj kun la festado de kardinaloj, ekleziuloj kaj granda grupo de benediktanaj monaĥoj kiuj regas la bazilikon. La vizito al la tombo de la sanktulo kaj martiro (la Eklezio de Romo, li memorigis “gvidas la universalan kunulecon de la karitato ĝuste ĉar ĝi estis fekundita de la sango de la martiroj”) estas “pilgrimo tiom dezirata al la radikoj de la misiado”.

Poste li omaĝis al la tombo de sankta Palo, unue preĝante surgenue kaj silente fronte al la memorloko, kaj poste incensumante la altaron. Sekve, Benedikto la 16a legis fragmenton de la letero de Paŭlo al la Romanoj. Li sidis sub la niĉo kie estas la bildo de la martirigo de Paŭlo kaj faris mallongan paroladon. La omaĝo al la tombo de sankta Paŭlo estas por la Papo “tre dezirata pilgrimo, gesto de kredo, kiun mi faras en mia nomo, sed ankaŭ ennome de la amata diocezo Romo, kies episkopo kaj paŝtisto la Sinjoro min starigis, kaj ennome de la universala Eklezio konfidita al miaj paŝtistaj zorgoj.

La paroladon interrompis deko da aplaŭdoj: unu el ili estis longega, kiam Benedikto la 16a menciis Johanon Paŭlon la 2an, la misiistan Papon. "Mi estas ĉi tie - daŭrigis la Papo - por revigligi en la kredo la gracon de la apostolado, ĉar Dio konfidis  al mi la zorgadon pri ĉiuj eklezioj (kp 2Kor 11,28).  Fronte al niaj okuloj estas la ekzemplo de mia amata kaj honorata antaŭulo Johano Paŭlo la 2a, misiista Papo, kies tiom intensa agado, atestata de pli ol 100 apostolaj vojaĝoj trans la landlimoj de Italio, estas vere neimitebla. Kio puŝis lin al tia dinamismo, se ne la amo mem de Kristo, kiu transformis la vivon de sankta Paŭlo (kp 2Kor 5,14)? “Ke la Sinjoro volu nutri ankaŭ en mi similan amon - diris Papo Ratzinger - por ke mi ne havu pacon fronte al la urĝo de la evangelia anonco en la hodiaŭa mondo”.

Je la komenco de la tria jarmilo la Eklezio sentas per denova vigleco, ke la misiista ordono de Kristo estas pli ol iam aktuala. Kaj ĉi tie Papo Ratzinger menciis la regulon de sankta Benedikto, kiu instigis siajn monaĥojn “nenion antaŭmeti antaŭ la amo de Kristo”. La vokiĝo de Paŭlo sur la vojo de Damasko kondukis lin ĝuste al tio: igi Kriston la centro de sia vivo. La pasio por Kristo kondukis lin prediki la Evangelion ne nur per la parolo sed per la vivo mem, pli kaj pli komformita al Kristo. Je la fino Paŭlo anoncis Kriston per la martiriĝo, kaj lia sango, kune kun tiu de Petro, kaj de multaj aliaj atestantoj de la Evangelio, banis ĉi tiun teron kaj igis fekunda la Eklezion de Romo.

Ankaŭ la 20a jarcento estis “tempo de martiriĝoj”. Se do la sango de martiroj estas semo de novaj kristanoj, komence de la tria jarmilo licas atendi renovigitan floradon de la Eklezio, speciale tie kie ĝi plej suferis pro la kredo kaj pro la atesto de la Evangelio.

Ĉi tiun finan petdeziron la Papo levis, per la propeto de sankta Paŭlo, preĝante jene: “Ke li akirigu al la Eklezio de Romo, kaj aparte al ĝia episkopo kaj al la tuta popolo Dio, la ĝojon anonci kaj atesti al ĉiuj la Bonsciigon de Kristo la Savanto”. La beno al ĉiuj fermis la paroladon, dum ĉiuj ekkriis: “Vivu la Papo”.

Antaŭ ol forlasi la bazilikon la Papo salutis la ĉeestantajn malsanulojn kaj handikapulojn. Aparte kortuŝa estis la renkonto kun maljunulo sur rulseĝo, kiu plurfoje frotis sian vizaĝon kaj okulojn por esti certa ke li vere travivas tion, kion li vidas. Por la unua fojo, ekde kiam li estas Papo, li prenis en siajn brakojn unujaran infanon, kiu aspektis amuzita inter liaj brakoj.

Poste, piedirante, li donis siajn manojn kaj kisis la infanojn laŭlonge de la interna kaj ekstera itinero.

 revenu supren

 

 

LA VENONTAJ OKUPOJ DE PAPO BENEDIKTO LA 16a

La unua ĝenerala aŭdienco okazos je la horo 10.30 de merkredo la 27a de aprilo.

 

La 9an de majo li estos en la baziliko de sankta Johano laterana, por la tradicia ceremonio de la “eksposedo”, kiu simbolas la komencon de la roma episkopado de la Papo.

 

revenu supren